بررسی رابطه بین تحلیل رفتگی شغلی و استرس شغلی در میان کارکنان مناطق 22گانه شهرداری شهر تهران در سال 91-1390
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه و هدف: صنعتی شدن جوامع سبب شده تا نیروی شاغل غالبا بش از نیمی از شبانه روز را در محیط کار سپری نمایند. چنین شرایطی به همراه پیچیدگی های موجود در محیط های کاری، سبب پررنگ تر شدن نقش استرس می گردد. استرس شغلی دارای عوارض و پیامدهای مختلف جسمی، روانی و رفتاری است. یکی از نتایج اجتناب ناپذیر استرس شغلی زیاد و مداوم، تحلیل رفتگی شغلی است. این مطالعه درصدد بررسی رابطه بین تحلیل رفتگی شغلی و استرس شغلی در میان کارکنان منطق 22گانه شهرداری تهران در سال 91 - 1390 می باشد. روش بررسی: روش تحقیق، توصیفی از نوع همبستگی بود. برای گردآوری داده ها، از پرسشنامه تحلیل رفتگی شغلی مسلش و پرسشنامه استرس شغلی استاینمنتز استفاده گردید و با استفاده از همبستگی پیرسون و آزمون t برای گروه های مستقل، تحلیل شد. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد سنوات خدمت عاملی مهم و موثر در تحلیل رفتگی شغلی کارکنان بوده است. همچنین، مردان متاهل با گروه سنی 32-20 سال، سنوات خدمت 11-1 سال و وضعیت استخدام قراردادی نسبت به سایر گروه ها صرفا به جهت توصیفی دارای بالاترین استرس و تحلیل رفتگی بودند. یافته های پژوهش نشان داد که 6/61 درصد کارکنان دارای تحلیل عاطفی پایین، 6/21 درصد متوسط و 8/16 درصد بالا بوده اند. 3/68 درصد افراد دارای مسخ شخصیت پایین، 1/13 درصد متوسط و 7/18 درصد بالا بوده اند. 8/8 درصد افراد عدم موفقیت فردی را در سطح پایین، 3/17 درصد در سطح متوسط و 9/73 درصد در سطح بالا گزارش کرده اند. نتیجه گیری: : متغیر های نسبی (سن، میزان تحصیلات، سنوات خدمت) با تحلیل رفتگی رابطه آماری معنی داری داشته است و از بین متغیرهای اسمی (جنس، وضعیت تاهل، رشته تحصیلی، وضعیت استخدامی) تنها متغیر وضعیت تاهل با شاخص کلی تحلیل رفتگی شغلی رابطه آماری معناداری در سطح 05/0 داشته است. همچنین نتایج نشان داد که بین تحلیل رفتگی شغلی و استرس شغلی رابطه مثبت وجود دارد (r=0/395 و p<0/001).