Thesis

بررسی و تحلیل اسطوره های آب،خاک،باد آتش در متون اوستایی بر مبنای کهن نمونه ای یونگ

Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

چکیده امروزه بررسی اساطیر از دیدگاه علوم مختلف از جمله روانکاوی اهمیت بسزا یافته است. روانکاوی تحلیلی در جست و جوی تبیین مبانی روانی اسطوره هاست و درصدد است رابطه اسطوره با ساختار روان و ساز و کارهای دفاعی آن را تبیین کند. نیز از این رهگذر، جایگاه اسطوره را در چهارچوب کلی زندگی همگانی و مشترک یک جامعه مشخص نماید. از این رو، هدف از مطالع? اسطوره ها آشکار ساختن اندیشه ها و باورهای نهفت? درون آنهاست. اوستا نیز به عنوان مجموعه ای از اساطیر ایرانی که بخش قابل توجهی از باورها ، اندیشه ها و آرزوهای ایرانیان را در خود جای داده است، بستر مناسبی برای پژوهش های روان شناختی است. ستایش و نیایش های در خور برای ایزد بانوان اناهیتا، سپندارمذ و ایزدان آذر و واتَ نشان دهند? جایگاه والای آنان است که در سرتاسر اوستا می-توان آن را مشاهده کرد. یونگ، روانکاو شهیر سوئیسی، نیز دومین اسطوره پژوه در جهان روان شناسی است که اصطلاحات خاصی را ابداع کرد. از جمله می توان به کهن نمونه و ناخودآگاه جمعی اشاره کرد. یونگ تصاویر ذهنی جهان شمولی را که در ضمیر ناخودآگاه جمعی جای دارند را کهن نمونه نامید و اسطوره را نمودی از کهن نمونه ها می داند در این میان، مهم ترین کهن نمونه ها عبارتند از: من، کهن نمون? سایه، پیر دانا، مادر، زایش دوباره، مرگ و روح. روش تحقیق در این پژوهش تحلیل محتوایی بوده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که اناهیتا و سپندارمذ، نمود کهن نمون? مادر و واتَ نمود کهن نمون? روح است. همچنین آذر تبلور کهن نمون? پیردانا است.

Supervisors and advisors

ابوالقاسم اسماعیل پور، اورنگ ایزدی

Similar theses

Similar items

  • تحلیل نمادینگی عناصر خاک و باد در اساطیر و شاهنامة فردوسی براساس نقد اسطوره

    Article2009ادب پژوهیفرزاد قائمی، محمد جعفر یاحقی، مهدخت پورخالقی

    در این جستار براساس نقد اسطوره شناختی به بررسی نمادینگی عناصر متضاد چهارگانه در اساطیر، به ویژه اسطوره های خاک و باد و مشاهدة تبلور آن در شاهنامة فردوسی پرداخته ایم. تجسم ضدیت جوهری و وحدت نهایی میان عناصر متضاد، از فرافکنی محتویات ناخودآگاه در موضوعات بیرونی، در جهت غلبه بر طبیع