تاثیر حفاظتیlinalool در برابر القاء صرع ونقص حافظه ناشی از کیندلینگ شیمیایی درموش صحرایی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
صرع شایعترین اختلال عصبی بعد از سکته مغزی است. علی رغم داروهای ضدتشنج متنوع فعلی، تحقیقات برای کشف داروهای جدید با اثربخشی بهتر و عوارض جانبی کمتر ادامه دارد. کیندلینگ شیمیایی با پنتیلن تترازول یک مدل مناسب برای بررسی توانایی ترکیبات در مهار تشنج و اثرات متعاقب آن از جمله نواقص شناختی است. لینالول یک مونوترپن است که در اسانس چندین گونه گیاهی که بطور سنتی به عنوان ضدتشنج کاربرد دارند وجود دارد. در این تحقیق اثر لینالول بر تشنجات و نقص حافظه در موش های کیندل شده با پنتیلن تترازول بررسی شد. در این مطالعه موش های صحرایی نر بالغ از نژاد ویستار در دو گروه شاهد و آزمون قرار گرفتند. جهت القا کیندلینگ پنتیلن تترازول با غلظت 5/37 میلی گرم بر کیلوگرم با فواصل 48 ساعته به مدت 28 روز به روش داخل صفاقی تزریق شد. به موش های گروه آزمون 30 دقیقه قبل از تزریق پنتبلن تترازول، لینالول با غلظت 80 میلی گرم بر کیلوگرم به روش داخل صفاقی تزریق شد. یک هفته بعد از پایان کیندلینگ جهت بررسی توانایی یادگیری احترازی غیرفعال از شاتل باکس و جهت بررسی حافظه فضایی از ماز شعاعی هشت بازو استفاده شد .نتایج این مطالعه نشان دادکه پیش تیمار لینالول شدت حملات تشنجی ناشی از کیندلینگ با پنتیلن تترازول را بطور معنی داری کاهش می دهد. در آزمون احترازی غیرفعال موش های دریافت کننده لینالول افزایش معنی داری در تاخیر در ورود به اتاقک تاریک نشان دادند و در ماز شعاعی هشت بازو نیز خطای حافظه کاری و حافظه-مرجع آنها بطور معنی داری کمتر از گروه شاهد بود. موش-های کنترل (کیندل نشده) و موش های دریافت کننده پیش-تیمار لینالول اختلال یادگیری ناشی از تزریق اسکاپولامین (آنتاگونیست رسپتور موسکارینی استیل کولین) را نشان دادند در حالی که موش های کیندل شده بدون دریافت پیش-تیمار لینالول بطور معنی داری حساسیت کمتری به اسکاپولامین نشان دادند. این یافته ها پیشنهاد می کنند که آسیب سیستم کولینرژیک در نقص حافظه ناشی از کیندلینگ شیمیایی با پنتیلن تترازول نقش دارد و به نظر می رسد لینالول با حفاظت از سیستم کولینرژیک در برابر آسیب ناشی از تشنجات باعث کاهش اختلال شناختی می شود.