توان سنجی توسعه کشاورزی حوضه آبریز دشت الشتر با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافیایی (gis)
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
در مطالعات برنامه ریزی محیطی مهم ترین راه نیل به توسعه مبتنی بر علم و شناخت علمی محیط، توجه اصولی به پتانسیل ها، ارزیابی توان های محیطی و بالاخره استفاده همه جانبه و منطقی از سرزمین است. در این خصوص ارتباط تنگاتنگی بین توسعه کشاورزی با محیط و منابع محیطی نیز وجود دارد. در پژوهش حاضر به مطالعه و ارزیابی توان های محیطی حوضه آبریز دشت الشتر برای توسعه بخش کشاورزی، بر اساس رهیافت تجزیه و تحلیل سیستمی پرداخته شده است و این فرض مد نظر بوده که حوضه مورد نظر دارای توان ها و منابع متنوع محیطی است که در صورت برنامه-ریزی و استفاده متناسب از توانمندی های آن، مسیر توسعه همه جانبه و پایدار حوضه آبریز دشت الشتر هموار می شود. در فرآیند انجام مطالعه؛ ابتدا با اتکا به بررسی و شناخت توان های محیطی، منابع اکولوژیکی شناسایی و با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافیایی (gis)، این اطلاعات تجزیه و تحلیل، جمع بندی، تلفیق و در نهایت به صورت لایه های اطلاعاتی تهیه گردیدند. در ادامه با استخراج واحدها و سنجش آنها با مدل اکولوژیکی ویژه کشاورزی و مرتعداری مرکز ملی آمایش کشور، توان ها و استعداد های بالقوه برآورد و در پایان، اولویت بین کاربری های مجاز تعیین شده است. نتیجه این پژوهش نشان می دهد؛ که در حال حاضر 86/32 درصد از سطح حوضه آبریز دشت الشتر فاقد توان کشاورزی و مرتعداری، 14/67 درصد حوضه دارای توان های کشاورزی و مرتعداری می باشد. در این بین 06/25 درصد یعنی یک سوم حوضه دارای توان 2 تا 4 کشاورزی و 24/41 درصد نیز دارای توان 1تا 3 مرتعداری است. به عبارت دیگر، حوضه آبریز دشت الشتر شرایط مناسب انجام فعالیت های مستمر و ممتد کشاورزی، دیم کاری، باغداری و دامداری را دارا می باشد.