طنز در آثار سنائی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
به نوشته ی دکتر فولادی طنز عبارت است از نوعی خلاف عرف مقرون به هزل مثبت؛ می توان گفت شوخ طبعی به دو گروه طنز و هجو تقسیم می شود وهزل را باید زیربنا و اساس شوخ طبعی دانست. نکته ی دیگر اینکه عرفا به منظور تعلیم و تهذیب، خوشوقتی و تفریح و اصلاح جامعه به طنز روی آورده اند، چرا که مخاطبشان عوام بوده اند و برای راهنمایی و نصیحت آ ن ها سخن گفته اند پس زبان همان هارا نیز انتخاب کرده و به صورت ساده منظور خویش را بیان کرده اند. سنائی نیز به جز دوره ی اول زندگی که با اهداف شخصی به هجو روی آورده، با هدف اصلاح و راهنمایی مردم طنز را به زیبایی به کار برده است. طنز سنائی گاه بسیار مستهجن و بی پروا و گاه بسیار آرام و متین است. کارنامه ی بلخ که از آثار دوره ی اول زندگی وی است نوعی هجونامه محسوب می شود که به قصد انتقام یا ضربه به رقبا سروده شده است ولی حدیقه حاصل دوره ی دوم زندگی وی است که نکات عرفانی و اخلاقی مطرح شده و هر جا لازم بوده سنائی از طنز بهره گرفته که بسیار جذاب و زیباست. البته گاه در همین اثر نیز از کلمات رکیک و مستهجن استفاده کرده و به این علت که هدف اصلاح اجتماع بوده هجو محسوب نمی شود ودر مجموعه ی طنز قرار می گیرد.در دیگر آثار سنائی نیز طنز دیده می شود ولی نمود چندانی ندارد. در کل می توان سنائی را شاعری طنزپرداز و حاذق معرفی کرد.