حل و تقریب معادلات تابعی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مبحث معادلات تابعی یک شاخه از ریاضیات است که پیدایش آن تقریباً به زمان تعریف تابع بر می گردد. در سال های 1747 و 1750، دالامبر سه مقاله چاپ کرد که آن ها آغاز کار روی معادلات تابعی بودند، اما اولین رشد معنی دار در به نظم در آوردن معادلات تابعی توسط مسئله ی قاعده متوازی الاضلاع نیروها ایجاد شد. ریاضیدان های مشهوری از جمله آبل، اویلر، پکسیدر، پواسون، دالامبر، فرشه، کوشی، کولموگوروف، گاوس و ینسن معادلات تابعی را، به خاطر سادگی ظاهری و ماهیت هماهنگ، مورد مطالعه قرار داده اند. در سال 1940، مسئله تقریب یا پایداری اولام معادلات تابعی با بیان این سوال که « اگر یک معادله تابعی معین را با یک نامعادله تابعی جای گزین کنیم، آن گاه تحت چه شرایطی می توان گفت که حل های نامعادله به حل های معادله نزدیک هستند» مرتبط با همریختی های گروهی توسط اولام مطرح شد. یک سال بعد، این سوال توسط هایرز برای نگاشت های جمعی در فضاهای باناخ پاسخ داده شد، ولی لازم به ذکر است که اولین دست آورد راجع به مسئله ی فوق در کتاب پولیا و زگو، سال 1925، دیده شده است. این رساله شامل دو بخش اصلی است. بخش اول، به حل و بررسی برخی از معادلات تابعی می پردازد. بخش دوم، به مسئله ی تقریب اولام معادلات تابعی مختلف، با دو روش مستقیم و نقطه ثابت، اختصاص یافته است