بررسی سبک ساختاری و زبانی سوانح العشاق احمد غزالی و مقایسه آن با لوایح عبدالرحمان جامی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
بررسی سبک ساختاری و زبانی سوانح العشاق احمد غزالی و مقایسه آن با لوایح عبدالرحمان جامی
بررسی سبک ساختاری و زبانی سوانح العشاق احمد غزالی و مقایسه آن با لوایح عبدالرحمان جامی
چکیده ساختارگرایی یکی از جدیدترین رویکردهای نقد ادبی است که بر نظریه های زبان شناسی بنیان نهاده شده است. منتقد ساختارگرا به دنبال کشف رابطه ای منطقی و منسجم میان اجزای کوچک تر یک متن و ارتباط این اجزا با کلیت اثر می کوشد تا انسجام یا عدم انسجام ساختاری یک اثر ادبی را نشان دهد. سو
احمد غزالی طوسی، عارف نامداری است که در اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم می زیست. می توان گفت از تاثیرگذارترین اشخاص در روند شکل گیری ادبیات عرفانی فارسی بوده است. کتاب سوانح العشاق وی که نخستین اثر مستقل فارسی در زمینه ی عشق است، سرمشق و هدایتگر بزرگان پس از وی بوده. راهکارها و نظ
یکی از مباحثی که در پژوهش های ادبی به صورت گسترده مورد نظر محققین قرار داشته، طرح پژوهش های مقایسه ای به منظور تبیین مضامین مشترک و متضاد آراء و نظرات ادبا و شعرای معاصر و کلاسیک بوده است. احمد غزّالی و مولوی جلال الدین بلخی، بخصوص در رابطه با اندیشه های عرفانی و عاشقانه از مهمتر
چکیده عشق از همان اوایل شکل گیری تصوف اسلامی در کنار زهد جای گرفت و باعث گرمی و روشنی هرچه بیشتر سلوک عارفانه شد.سالکان در طی منازل طریقت با گذر از این منزل پر خوف و خطر می آموزند که باید از خودی خود بگذرند تا به حقیقت وجودی برتر به نام «معشوق» معرفت یابند.از این رو، در متون عرفا
موضوع پژوهش حاضر بررسی عشق در نخستین آثار مستقل عارفان ایرانی است. احمد غزالی، رسالة سوانح العشّاق را بهعنوان نخستین اثر مستقل در این زمینه از خود بهجای گذاشته است. وی در این رساله، مسائل پیرامون عشق را با دیدگاهی روانشناسانه با زبانی ادبی بیان کرده است. در قرن چهارم هجری، ابو
مفهوم بهکتی یا عشق، چگونگی و کاربرد آن از بن مایههای اصلی مکاتب عرفان هندویی و اسلامی است. منظومهی «بهگودگیتا» از آثار برجسته مکتب هندویی و مربوط به قبل از میلاد مسیح، و «سوانح العشاق» احمد غزالی (قرن 5 و6 ه.ق) نیز در عرفان اسلامی در زمرۀ نخستین آثار زبان فارسی است که با صراحت از
سوانح العشّاق احمد غزالی نخستین اثر به زبان فارسی است که به طور مستقل درباره ی عشق نوشته شده است. این اثـر مجموعـه ای از آرای غـزالی درباره ی عشق، عاشق، معشوق و ارتباط مـیان آن هاست. از آن جا که این متن عرفانی بر آثار بعد از خود تأثیر بسیاری نهاده، از اهمیت فراوانی برخوردار است.
سوانح العشاق احمد غزّالی (م 520) سلسله جنبان رسایل مستقلی است که به زبان فارسی درباره «عشق» نوشته شدهاند. احمد غزّالی در این اثر، مفهوم عشق را فراتر از حدود زمینی و آسمانی بازتعریف کرده، گفتمانی صوفیانه با محوریت آن پدید آوردهاست. این گفتمان در رسایل متأثر از سوانح، مانند عبهرال
شطح، به عنوان زبان ویژهی برخی از عرفا، همواره محل توجّه محقّقان حوزهی عرفان و تصوف بوده است. دربارهی ویژگی و چند و چون شطح مباحث بسیاری طرح، و از دیدگاه زبانشناسی، روانشناسی، فلسفی، ذوقی- هنری و... بدان پرداخته شده است. در پژوهش حاضر شطح در زبان دو عارف نامی ایران یعنی عطار نی
پیشانگاشت ازجمله مباحث زبانشناختی است که تفسیر یک متن مورد توجه قرار میگیرد. پیشانگاشتها در حکم پنداشتها و گمانهایی در خصوص دانش زبانی و جهانبینی نویسنده هستند که آنها را با خوانندگان احتمالیاش به اشتراک میگذارد تا اهداف ارتباطی او بهخوبی شکل گیرد. ارتباط ما با متونی ک