Thesis

بررسی فقهی قاعده یحرم من الرضاع ما یحرم من النسب با تاکید بر ارا حضرت امام وصاحب جواهر

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

قواعد فقهی از جمله بنیان ها و اساس احکام شرعی می باشند که در موضوعات بسیاری از ابواب فقه به کار می رود . از جمله قواعدی که در فقه و حقوق خانواده کاربرد اساسی دارد قاعده «یحرم من الرضاع ما یحرم من النسب» می باشد. عنوان این قاعده از سخن پیامبر اکرم(ص) اخذ شده که در منابع عامه و شیعه از آن به تواتر یاد شده است. رضاع یا شیرخوارگی از سنت های پیشین عرب بوده که دین اسلام با تغییراتی بر آن مهر تایید زده است. با شیرخوردن طفل از زنی (غیرمادر)نوعی خویشاوندی میان فرزند و آن زن بوجودمی آید که از آن به قرابت رضاعی یادمی شود.قاعده متضمن این مطلب است که قرابت رضاعی در بسیاری از احکام و آثار همچون قرابت نسبی است .شناخت صحیح ویژگیها و اشکال قرابت و آثاری که بر آن بار می شود و مواردی که مشمول قاعده قرار نمی گیرد می تواند در شناخت دقیق مفاد این قاعده موثر و راهگشا باشد.ما در این تحقیق به نتایج ذیل دست یافتیم:طبق دلالت روایات متواتره قرابت رضاعی هیچ اثری جز در مورد نکاح نداشته و زناشویی با خویشان رضاعی صرفا در همان محدوده اقوام نسبی ممنوع شده،با توجه به ادله سنت و روایات و اجماع عناوین ملازم با عناوین نسبی مشمول حکم قاعده رضاع نمی شوند،در سببیت تحریم، رضاع به منزله مصاهره نمی باشدطبق دلالت نبوی مشهورقاعده شامل حرمت نکاح با زنانی که ازدواج با آنان منوط به اذن دیگری است نمی گرددونگاه به محارم رضاعی نیز جایز است، طبق دلالت روایات واجماع فقها رضاعی که در صورت وقوعش قبل از نکاح مانع از نکاح می شود چنانچه پس از نکاح واقع شود نیز موجب ابطال نکاح خواهد شد

Supervisors and advisors

عبدالله امیدی فرد، حمیده عبداللهی علی بیک

Similar theses