بررسی دیدگاه های انسان شناسی ابن سینا و خواجه نصیرالدین طوسی و دلالت های برنامه درسی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
ابن سینا، انسان را حقیقتی مشتمل بر نفس و بدن با ویژگی های چون تعقل می داند که به وی جایگاه ویژه ای در هستی بخشیده است و او را از سایر جانوران متمایز گردانیده است. انسان از سه نفس نباتی، حیوانی و انسانی برخوردار است. متمایزترین ویژگی انسان «تصور معانی کلّی عقلی» است که به کامل ترین نحو تجرید، از ماده مجرد شده اند. برنامه درسی مبتنی بر آرای انسان شناسی ابن سینا جنبه ی اسلامی و عقلانی دارد. شناخت انسان و جایگاه او در خلقت، خودشناسی، خودآگاهی و کمال جویی از مسائل بنیادی برنامه درسی سینوی است. در این آموزش و پرورش حقایق اساسی در باب موضوعات یاد شده به فراگیرندگان ارائه می شود و آنان خود باید به حدی از شناخت و درک برسند که عاقل و آشنا به معرفت الهی شوند. از نگاه خواجه نصیر، انسان موجودی والاست که در عین دارا بودن نیروهای متنوع نباتی و حیوانی، از نیروهای مانند عقل، اراده، کمال طلبی، اخلاق گرایی، حکمت، صنعت و مانند آن برخوردار است. اجناس فضایل، حکمت و شجاعت و عفت و عدالت است که از سه قوه عقل یا نفس، غضب و شهوت منشأ می یابد. سعادت سه نوع است: سعادات نفسانی، سعادات بدنی و سعادات مدنی. در برنامه درسی بر پایه ی دیدگاه های انسان شناسی خواجه، هدف دست یابی به کمال و سعادت و قرب الهی با به کارگیری عقل و اراده است. فرایند یادگیری به خودشناسی و کمال طلبی مربوط می شود. دانش آموزان علوم لازم را می آموزند و با استفاده از علم و شوق به دست آمده به تفکر و خردورزی می پردازند و با اختیار و اراده ی خویش به سوی کمال حقیقی گام برمی دارند.