بررسی اسلوب بلاغی دعاهای قرآن
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
قرآن کریم دستور جامعی است برای احکام اسلام و چشمه گوارایی که با خیر و برکتش برقلوب مومنین جاری شده است. این کتاب عظیم،کتاب هدایت انسان، ومشتمل بر دستورات انسان سازیست که بشر را به سر منزل مقصود می رساند . دعا از مهمترین عباداتی به شمار می رود که انسان را به پروردگار و خالقش متصل می کند. و در این راستا خداوند به تناسب مقتضی از دعا استفاده نموده است. دعا کردن امری فطری در وجود آدمی محسوب می شود زیرا انسان در هنگام سختی ها و مشکلات بوسیله دعا به خدا پناه می برد. اما آیاتی در قرآن کریم وجود دارد که به آیات دعا معروفند وغالباً با لفظ «ربّنا» شروع می شوند که این آیات در بیشتر موارد بر زبان پیامبران و صالحین جاری شده و یا تعلیماتی از سوی خداوند است که به بندگانش آموزش داده که چگونه دعا کنند و او را بخوانند. این رساله، بلاغت آیات دعایی در قرآن را بررسی می کند و اعجاز بلاغی را در انتخاب الفاظ مناسب و معانی جالب روشن می کند. باتوجه به اهمیت قرآن کریم و توجه این مصحف عظیم به تمام وجوه زندگی بشر به خصوص تعلیماتی که در دعا های قرآن آمده، لازم است، به بررسی ساختار بلاغی این دعاهای قرآنی پرداخته وآنها را مورد بررسی قرار داد.روش گرد آوری مطالب و اطّلاعات دراین مجموعه به صورت «کتابخانه ای»بوده که در پایان به نتایجی از جمله این که ویژگی برجسته دعاهای قرآنی ایجاز آن هاست و بیشتر اسالیب دعا که در قرآن کریم آمده است، اسلوب امرمی باشد، می توان دست یافت