کاربرد الگوریتم ژنتیک در مدیریت و بهره برداری از سیستم های چند مخزنه (سیستم چند سدی زاینده رود)
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
افزایش تقاضای مداوم برای آب به میزان و با کیفیت مناسب و توزیع زمانی و مکانی مطلوب، مهندسان و برنامه ریزان را به تفکر و ارایه طرح های جامع تر و پیچیده تر برای سیستم های منابع آب وادار نموده است. برای تشخیص طرح یا مجموعه ای از طرح ها به اهداف طراحان، سرمایه گذاران و استفاده کنندگان، روش های تحلیل سیستمی به کار می روند. کاربرد روش های تحلیل سیستمی مانند شبیه سازی و بهینه سازی در ارزیابی و انتخاب طرح های مدیریت منابع آب به طور قابل ملاحظه ای مفید می-باشد. بهینه سازی راهکاری است برای نیل به گزینه بهینه در طرح های مدیریت منابع آب. در این پایان نامه، سیستم آبهای سطحی مرتبط با هم شامل حوزه رودخانه زاینده رود تا سد زاینده رود و قسمتهایی از حوزه رودخانه های کوهرنگ و چشمه لنگان که طرح های انتقال آب به حوزه زاینده رود در آنها در دست بهره برداری یا احداث است، مورد مطالعه قرار گرفته است. هدف از این مطالعه، بررسی ظرفیت تنظیم آب توسط سه سازه تنظیم جریان پیش بینی شده در این مجموعه شامل سدهای مخزنی زاینده رود، کوهرنگ 3 و سرداب می باشد. برای این منظور از بهینه سازی بوسیله الگوریتم ژنتیک استفاده شده است. بهینه سازی سیستم مورد مطالعه با استفاده از داده های ماهیانه جریان و تبخیر منهای بارندگی در یک دوره 45 ساله و در نظر گرفتن مقادیر مختلف نیاز آبی انجام گرفته است. بعلت ویژگیهای مسیله، مشکلات موجود در توابع ناپیوسته و غیر قابل مشتق گیری و همچنین رفتار شدید غیر خطی آنها از الگوریتم ژنتیک بعنوان یک الگوریتم کاوشی و تکاملی استفاده گردید. نتایج نشان می دهند که میزان تاثیرات حجم رهاسازی مخازن، وابستگی زیادی به حجم ذخیره مخزن در ابتدای دوره مدلسازی دارد. همچنین با ارایه راهکارها و روندهایی در تسریع هر چه بیشتر اجرای برنامه تلاش شد که نتایج حاصل از آن منتج به ارایه راهکارهایی بمنظور حذف وابستگی عملکرد الگوریتم ژنتیک به جمعیت اولیه گردید. در حالت حل بهینه همزمان هر سه مخزن بیش از 76% نیاز سالیانه تامین شده است و بهترین جواب در حالتی اتفاق می افتد که مقدار درصد تامین نیازهای ماهیانه متفاوت است لیکن حجم کمبود نیاز ماهیانه تقریبا یکسان باشد.