انتظار در شعر معاصر عراق، پژوهشی در وسایل انسجام،مطالعه ی موردی "الموسوعه الشعریه المهدویه"
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
چکیده این پژوهش وسایل انسجام در شعر انتظار را مورد بررسی قرار میدهد ودر این اشعار، شاعر امام مهدی (عج)را مورد خطاب قرار می دهد و شکایت های خود را از تنگنای موجود در زندگی شیعه برای امام زمان مطرح می کند واز ایشان به اشکال مختلف درخواست می کند تا به غیبت پایان بخشد و برای برپایی حکومت عدل موعود ظهور نماید. اشعار از شعر معاصر عراق انتخاب شد به این دلیل که عراق از زمان خلافت امام علی علیه السلام با تمام تشکیلات فرهنگی و علمی و سیاسی و فکری پایتخت شیعه شد. این پایتخت کعبه ی دانشمندان و ادیبان شد و هر که می خواست از سرچشمه ی اهل بیت سیراب گردد به سمت آن شتافت و به همین خاطر ادبیات اهل بیت درعراق ایجاد شد و رشد کرد. بدین سبب این پژوهش شاعران عراقی را برگزید تا جایگاهی برای تحقیق در زیبای هایی شعر مکتبی بویژه در مورد امام منتظر (عج) باشد. تمرکز این پژوهش بر شاعران عراقی قرن اخیر براساس الموسوعه الشعریه المهدویه است و تعداد شاعران که نمونه هایی از اشعار آن ها برگزیده شد تقریباٌ 23 شاعر می باشد. از بین این شاعران به ویژه در شعر بعد از ظهور تمرکز بر روی اشعار عبدالمنعم الفرطوسی بود. به شعر مکتبی در خلال محور های زیر پرداخته شد: فصل اول: شامل کلیات وسایل انسجام و شعر انتظار است. و فصل دوم: به کاربرد وسایل انسجام در شعر انتظار قبل از ظهور می پردازد. و در فصل سوم کاربرد وسایل انسجام در شعر انتظار بعد از ظهور مورد بررسی قرار میگیرد. و در بخش نتیجه گیری پنج قسمت تکرار ، توازی مبانی ، تعبیر موازی ، صیغه های جایگزین و حذف ذکر شده است. نتایجی که پژوهش به آن رسید، در خلال وسایل انسجام استفاده شده در اشعار, تکرار پرکاربردترین بوده است و شاعران برای نشان دادن پایان یافتن صبر خود از زمان ظهور به وسیله ی (متی) سوال می کنند و پس از آن از ضمیر به عنوان جزئی از صیغه های جایگزین انسجام اشعار را به تصویر می کشد سپس تعبیر موازی و حذف از کم کاربردترین وسایل در اشعار است ، شاید اصرار شاعران برای در خواست هایشان به منجر به کاربرد تکرار شده است.و تکرار (چه زمانی) نیز اشاره به عدم علم شاعران به زمان ظهور دارد که مجهول مانده است و همچنین برای کاربرد ضمیر می توان به این دلیل اشاره کرد که برای گفتگو با امام زمان چاره ای ندارند که از برخی از ضمایر مناسب با کلام خود استفاده کنند و این مورد خطاب قرار دادن آن ها را ملزم به استفاده ی از ضمیر میکند. روش پژوهش: توصیفی- تحلیلی