تاثیر ساکارز و اسیدسالیسیلیک بر صفات مورفوفیزیولوژیکی و تغییرات آنزیمی گل شاخه بریده آلسترومریا رقم استراتوس
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
آلسترومریا یکی از جدیدترین گل های شاخه بریده در جهان است و در طی سال های اخیر به عنوان یک گیاه زینتی مهم مطرح و جزو ده گیاه زینتی اول جهان قرار گرفته است. حساسیت بالا به اتیلن، زرد شدن برگ ها و ریزش گلبرگ ها از مشکلات عمده پس از برداشت این گل شاخه بریده آلسترومریا است. به همین منظور برای افزایش ماندگاری و حفظ کیفیت گل های شاخه بریده آلسترومریا، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی در سه تکرار انجام شد. فاکتورهای آزمایشی شامل ساکارز در چهار سطح (صفر، 5، 10 و 15 گرم در لیتر) و اسیدسالیسیلیک در چهار سطح (صفر، 100، 200 و400 میلی گرم در لیتر) بود. صفات مورد ارزیابی شامل ماندگاری، محتوای نسبی آب برگ و گلبرگ، نشت الکترولیت برگ و گلبرگ، محتوای کلروفیل، محتوای آنتوسیانین، جذب محلول، زردی برگ، پروتئین محلول گلبرگ، کاتالاز، پراکسیداز، تولید اتیلن و درصد باز شدن غنچه بود. نتایج آزمایش نشان داد در بین غلظت های مختلف ساکارز، گل های تیمار شده با 10 و 15 گرم در لیتر ساکارز بیشترین میزان آنتوسیانین، کلروفیل، فعالیت آنزیم کاتالاز و پراکسیداز و کمترین نشت الکترولیت برگ و گلبرگ و تولید اتیلن را داشتند. بررسی غلظت های مختلف اسیدسالیسیلیک در این آزمایش نشان داد که تیمار 400 میلی گرم در لیتر اسیدسالیسیلیک، بیشترین ماندگاری، آنتوسیانین، پروتئین محلول، کاتالاز، محتوای نسبی آب برگ و گلبرگ، جذب محلول، درصد باز شدن غنچه، کلروفیل و کمترین زردی برگ، نشت الکترولیت برگ و تولید اتیلن را نشان داد. استفاده از 15 گرم در لیتر ساکارز همراه با 400 میلی گرم در لیتر اسیدسالیسیلیک نیز نسبت به سایر تیمارها تاثیر بیشتری روی ماندگاری وحفظ کیفیت گل های شاخه بریده آلسترومریا داشت و در این آزمایش شاهد کمترین ماندگاری و کیفیت گل را نشان داد.