جلوه رمانتیسم در شعر شهریار
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
چکیده مکتب رمانتیسم یک مکتب فلسفی، هنری و ادبی است، این مکتب در اواخر سد? هجده میلادی در حوز? ادبیات در اروپا بوجود آمد و آثار ارزنده و تأثیرگذاری در سبک و سیاق این مکتب در حیط? شعر و نثرآفریده شد. از ویژگی های این مکتب ادبی می توان به استفاده از نیروی تخیل و عدم توجه به عقلانیت، بیان احساسات و عواطف فردی، بازتاب اندوه و افسردگی درونی نویسنده، تصویر موقعیت های اسرار آمیز، بهره گیری از مکان های دور افتاده و ناشناخته و ... اشاره کرد. در دور? مشروطه در ایران زمین، رگه ها و نمود هایی از این مکتب در آثار برخی از شاعران این دوره به چشم می خورد و از جمل? این شاعران که هم با مکتب رمانتیسم آشنا بوده و همچنین اشعاری در سبک و سیاق این مکتب سروده است، محمد حسین بهجت تبریزی، معروف و متخلص به شهریار است. در واقع ما مدعی نیستیم که مکتب رمانتیسم به طور تمام و کمال در شعرش نمود دارد؛ بلکه جلوه هایی از این مکتب را می توانیم در شعر شهریار بیابیم. در این گفتار مبنا بر این است که به شیوه تحلیلی و توصیفی، جلوه های مکتب رمانتیسم را در اشعار شهریار بیابیم و آنها را مورد بررسی قرار دهیم. در واقع نتایج تحقیقات حاکی از آن است که جلوه هایی از این مکتب در اشعار شهریار با تکیه بر شخصیت خاص و برجست? وی، فراوان، سنجیده و دلنشین به کار رفته است و در بیشتر موارد این جلوه ها با ویژگی ها و اصول مکتب رمانتیسم تناسب و تطابق زیادی دارند