Thesis

طبقه بندی عکاسی مد پس از 1960 با تاکید بر شاخه های مطابق بر موازین اسلامی

Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

در این پژوهش، روش «طبقه بندی» به عنوان رویکردی انتقادی بر عکاسی مد برگزیده شده است. ‏گزینش هر روند دیگری – همچون بررسی تاریخی صرف با تکیه بر عکاسان خالق سبک های متنوع و ‏یا برمبنای نشریات مرتبط – بررسی عکاسی مد به عنوان یک ژانر و نیز امکان تطابق و تاکید بر بخش-‏های متناسب با موازین اسلامی را دشوارتر می نمود؛ زین رو، در این نوشتار عکاسی مد به عنوان ‏موجودی مستقل از خالقان اش طبقه بندی شده است. طبقه بندی هایی که هرکدام ریشه در کارهای ‏مقطعی یک عکاس یا گروهی ازعکاسان دارد و طی زمان های متفاوت و گذر از میانه پست مدرنیسم ‏و هنر معاصر به شکل یک گرایش خاص در عکاسی مد در آمده اند.‏ سه گرایش متفاوت از جریان جهانی عکاسی مد، تحت عناوین «عکاسی مد تبلیغاتی، هنری و ‏مستند» شالوده اصلی این پژوهش را تشکیل می دهند که تمیز آن ها منجر به رهایی عکاسی مد از قید ‏صنعت مد شده است. حرکت آزادانه عکاسی مد به نوبه خود امکان شکل گیری آن را در کشورهای ‏فاقد صنعت مد همچون ایران را میسر کرده است.‏ ‏ براساس این طبقه بندی ها و گرایش ها، نحوه ارتباط میان عکاسی مد بر مبنای روند جهانی و ‏عکاسی مد به صورتی که در ایران شکل گرفته است مشخص می شود. از طرفی جریان اروتیک گریزی و ‏اروتیک پروری که توسط عکاسان مد ایرانی در حوزه تبلیغات شکل گرفته است و از طرف دیگر ‏جریان هایی مشابه عکاسی مد هنری - در حوزه های عکاسی مد کارگردانی و صحنه پردازی شده و نیز ‏تصاویر مرتبط با حوزه «مفهومی» - نشان دهنده حضور نوعی عکاسی مد ناقص و بی دقت است که ‏بدون توجه به ریشه های جهانی اش، در ایران شکل گرفته و طی طریق می کند. و مهم آن که برخلاف دو ‏گرایش دیگر، عکاسی مد مستند در ایران نامی نامفهوم و ناشناخته است و هیچ گونه فعالیتی -هرچند ‏ناقص - تا کنون در این زمینه ثبت نشده است.‏

Supervisors and advisors

جواد سلیمی