مطالعه آزمایشگاهی پدیده جوشش ماسه ای در پی آبرفتی سازه های هیدرولیکی، تحت جریان ماندگار و غیرماندگار
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
دیوارهای سپری از جمله تمهیداتی هستند که به منظور کاهش نشت، نیروی زیر فشار و شیب خروجی در پی نفوذپذیر سازه های آبی مورد استفاده قرار می گیرند. در خصوص نشت از پی سازه-های آبی تاکنون تحقیقات زیادی، به ویژه در قالب مدل های عددی انجام شده است که برای ارزیابی صحت آنها به داده های صحرائی و آزمایشگاهی نیاز است، لیکن تاکنون یک مدل آزمایشگاهی یا فیزیکی که مسائل نشت و جوشش از پی سازه های ساحلی و آبرفتی را به طور دقیق مورد مطالعه قرار دهد، ارائه نشده است. در این تحقیق برای بررسی اثر عوامل موثر بر پدیده جوشش از پی سازه-های هیدرولیکی مستقر بر پی های آبرفتی یک مدل آزمایشگاهی به طول 2/2، ارتفاع 0/8 و عرض 0/4 متر با استفاده از اسکلت فولادی و جداره های پلکسی گلاس (plexiglas) ساخته و آماده گردید. در این مدل آزمایشگاهی پرده آب بند به عنوان متغیر عمقی، از ورقه پلکسی گلاس ساخته شده و ترازهای پیزومتریک در دو وجه پایین دست و بالادست فلوم با استفاده از پیزومترهای شفاف با قطر کم اندازه گیری شده اند. مصالح پی ماسه تمیز ساحلی است که با تراکم یکنواخت در عمق 40 سانتیمتری پایینی فلوم مورد استفاده قرار گرفت. آزمایش ها برای دو حالت جریان ماندگار و غیر ماندگار بر روی دو حالت قرارگیری پرده آب بند به صورت قائم و مورب با زاویه 60 درجه نسبت به افق در عمق های مختلف پی صورت پذیرفت. تأثیر موقعیت و عمق دیواره های سپری بر مقدار دبی نشت، گرادیان خروجی و فشار بالابر در قالب نمودارهای بی بعد ارائه شده است. نتایج نشان می دهد که نسبت های d/d=0/34 و d/d=0/44 با نسبت بیشترین تراز آب بالادست h/hm=1.0به ترتیب برای دو حالت کارگذاری پرده آب بند به صورت قائم و مورب در عمق پی به عنوان نسبت بهینه عمق پرده آب بندمی باشند. همچنین نتایج آزمایش ها در حالت جریان غیر ماندگار نشان می دهد که کارگذاری پرده آب بند مورب نسبت به پرده آب بند قائم در عمق و شرایط یکسان مدت زمان بیشتری سپری می شود تا آب مخزن بالادست از طریق پی متخلخل تخلیه گردد. به عبارت دیگر کارگذاری پرده آب بند مورب در کاهش و کنترل میزان دبی نشت، فشار بالابر و گرادیان هیدرولیکی بسیار موثرتر از پرده آب بند قائم می باشد.
