Thesis

بررسی تاثیر دمای آنیل انحلالی بر خوردگی حفره ای و وقوع حفرات ناپایدار فولاد زنگ نزن دوفازی 2205

Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

در این پژوهش تأثیر دمای عملیات حرارتی آنیل انحلالی بر خوردگی حفره ای و وقوع حفرات ناپایدار فولاد زنگ نزن دوفازی 2205 در محلول 3/5 درصد وزنی سدیم کلرید بررسی شده و تاثیر احتمالی رسوبات بر خوردگی در نظر گرفته شده است. ابتدا نمونه ها در دماهای °c1050، °c1150و °c1250 آنیل انحلالی و سپس در آب کوئنچ شدند. ریزساختار به روش متالوگرافی و استفاده از میکروسکوپ نوری بررسی شد. مقاومت به خوردگی حفره ای فولاد در دماهای مختلف آنیل در محلول3/5درصد وزنی سدیم کلرید با انجام آزمون پتانسیودینامیک در دمای °c 65 و پتانسیلmv 80 و آزمون پتانسیواستاتیک در دما و پتانسیل قبل، و همچنین دمای °c 43 و پتانسیل mv 800 بررسی گردید. از روش های آماری برای نشان دادن تأثیر دمای آنیل بر پتانسیل حفره دار شدن فولاد استفاده شد. نقش دمای آنیل بر شروع خوردگی حفره ای با بهره گیری از روش های ارائه شده در پژوهش های دیگران، شامل شدت جریان، طول عمر، شعاع و حاصل ضرب پایداری حفرات ناپایدار به همراه نرخ جوانه زنی حفرات ناپایدار؛ مطالعه گردید. بررسی های متالوگرافی نشان داد که نمونه ها دارای ریزساختار متشکل از فاز فریت و آستنیت بوده و با افزایش دمای آنیل انحلالی میزان فاز فریت افزایش پیدا می کند و همچنین آنیل انحلالی در دمایc °1250 منجر به تشکیل رسوبات نامطلوب از نوع نیترید کروم می گردد. آزمون های الکتروشیمیایی پلاریزاسیون پتانسیودینامیک در محیط محلول 3/5 درصد وزنی سدیم کلرید کاهش پتانسیل حفره دار شدن با افزایش دمای آنیل را از°c1050 تا °c1250 حدود mv 57 نشان داد. آزمون پتانسیواستاتیک نیز نشان داد که شدت جریان، شعاع و حاصل ضرب پایداری به عنوان معیاری برای رشد پایدارحفرات ناپایدار با افزایش دمای آنیل تا°c1250 افزایش پیدا می کند. طبق نتایج ، فرکانس وقوع حفرات با افزایش دمای آنیل تا °c1250 افزایش کمی را نشان می دهد. برآیند این عوامل منجر شده است که پتانسیل حفره دار شدن فولاد زنگ نزن دوفازی 2205 در اثر افزایش دمای آنیل تا°c1250کاهش پیدا کند. رسوبات نیترید کروم تشکیل شده در نمونه آنیل دمای °c1250به عنوان مکان مستعد جوانه زنی حفره عمل نمی کنند . به نظر می رسد تاثیر این ذرات بیشتر در ضعیف کردن لایه پسیو به علت مصرف نیتروژن و کروم دو عنصر موثر در مقاومت به خوردگی لایه رویین می باشد.

Supervisors and advisors

محمدهادی موید، علی داوودی

Similar theses

Similar items