Thesis

بررسی رفتارهای کاوشگری و چگونگی تأثیر مرحله رشدی میزبان (شته سیاه باقلا، aphis fabae) روی شایستگی نتاج زنبور پارازیتوئید lysiphlebus fabarum (marshall) (hym., aphidiidae)

Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

پارازیتوئیدها گروه موفقی از دشمنان طبیعی هستند که به دلیل اهمیت در کنترل زیستی آفات، توجه بسیاری از متخصصین را به خود جلب کرده اند. موفقیت در کنترل حشرات آفت به وسیله پارازیتوئیدها به تصمیمات گرفته شده توسط آنها در ارتباط با جستجو و پارازیته کردن میزبان بستگی دارد. در این مطالعه برخی از ویژگی های زیستی در جمعیت دوجنسی زنبور پارازیتوئید lysiphlebus fabarum (hym., aphidiidae) در سنین مختلف پورگی شته سیاه باقلا، aphis fabae scopoli ، مورد ارزیابی قرار گرفت. همچنین مناسب ترین شاخص مرفومتریک جهت کنترل کیفی زنبور پارازیتوئید، رفتارهای مختلف کاوشگری و بررسی عوامل موثر بر رفتار کاوشگری از جمله اثر تغییر دما و سن رشدی میزبان، و در پایان رفتار تجمعی و امکان جفت گیری نرهای این جمعیت با ماده های جمعیت ماده زا مورد بررسی قرار گرفت (در شرایط محیطی دمای 1 ± 21 درجه سانتی گراد، رطوبت نسبی 70-60 % و دوره روشنایی به تاریکی (8:16)). بر اساس نتایج به دست آمده، زنبورهای پرورش یافته در پوره سن دوم میزبان دارای ویژگی های زیستی مطلوب تری نسبت به دیگر مراحل رشدی شته بودند؛ به طوری که نتاج در این مرحله رشدی بزرگترین اندازه ها وبیشترین بار تخم در زمان ظهور را به خود اختصاص دادند. ارزیابی پارامترهای متعدد مرفومتریک نشان داد که عرض کپسول سر شاخص مطلوبی برای اندازه گیری طول بدن می باشد. علاوه بر این نتایج نشان داد که این شاخص پارامتر بهتری برای پیش بینی اندازه و بار تخم است. بررسی عوامل موثر بر رفتار کاوشگری نشان داد که کاهش دما طی کاوشگری تأثیر معنی داری بر نرخ پارازیتیسم ماده های کاوشگر داشت و سن میزبان تأثیری در تخصیص زمان به رفتارهای مختلف زنبور نداشت. بررسی رفتارهای دفاعی همچنین نشان داد پوره های سن چهارم میزبان به طور معنی دار باعث بروز رفتارهای دفاعی بیشتری در مواجهه با زنبورها شدند. همچنین پوره-های سن دوم میزبان در خصوص ترشح قطرات دفاعی کورنیکول در مواجهه با زنبور به طور معنی دار عملکرد بهتری داشتند. مطابق با نتایج به دست آمده، رفتار تجمعی منحصراً در ماده های این جمعیت مشاهده شد و نرها نقشی دراین تجمعات نداشتند. جفت گیری میان افراد ماده زا و نرزای l. fabarum نیز منجر به انتقال ژن در نتاج نگردید.

Supervisors and advisors

آرش راسخ، بهزاد حبیب پور

Similar theses

Similar items