Thesis

تحلیل سبک شناختی طنز شاعران جامعه گرا و شاعران صوفی با تکیه بر آثار جامعه گرایان "سعدی، انوری، عبید" و شاعران صوفی "سنایی، عطار، مولوی"

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

طنز بخش قابل توجهی از آثار ادبی را به خود اختصاص داده است. خیزش این نوع ادبی خصوصاً در قرن¬های ششم تا هشتم که جامعه تحولات عمیقی را پشت سر می¬گذارد، در جای خود، چشمگیر به نظر می¬رسد. این دوران که همزمان با اوج¬گیری عرفان و تصوف است، طنز در بیان دو گروه از شاعران نمودی قابل توجه به خود گرفت؛ گروهی از این شاعران که بیشتر با جنبه¬های واقع¬گرایی پیوند می خوردند و آرمان¬های اجتماعی را دنبال می¬کردند، طنز در اشعارشان از لحاظ زبان، بیان، شگردها، اهداف و محتوا، رنگی بیرونی و روساختی پیدا کرد و گروه دیگری که دغدغ? عرفان و تصوف داشتند و در همه حال نگاه آن¬ها متوج? احوالات درونی بود، اهداف و محتوای طنزشان متناسب با افکار آن¬ها جلوه¬ای درون¬گرایانه به خود گرفت؛ طنز دست? اول یا همان شاعران جامعه¬گرا در پناه بلاغت به ظهور رسید و در بستر طنز زبان محوری، جریان پیدا کرد و گروه دوم که به طنز صوفیانه معروف است، همچون احوالات درونی آنان در ساختار نفوذ کرد و زمین? شکل¬گیری طنز ساختاری را فراهم ¬آورد. کلید واژه¬ها: طنز قرن ششم تا هشتم، طنز جامعه¬گرا، طنز صوفیانه، طنز زبانی، طنز موقعیتی، جامعه¬شناسی طنز

Supervisors and advisors

محمد پارسانسب، محمد شادروی منش

Similar theses

Similar items

  • تحلیل سبک شناختی آثار داستانی احلام مستغانمی با تکیه بر رمان (ذاکره الجسد)

    Articleپژوهشنامه نقد ادب عربیعلی عدالتی نسب، موسی بیات

    رمان از گونه های ادبی مهم و تأثیرگذار در ادبیات معاصر به شمار می رود به گونه ای که آن را دیوان العرب معاصر نامیده اند. این نوع ادبی، آیینه ای است برای انعکاس فرهنگ و ادب هر جامعه و به گونه ای بیانگر منش و روح و فضای حاکم بر هر جامعه است. هر رمان­نویس با سبک مخصوص و فکر خلاق خود،

  • جامعه هنرمند و هنرمند جامعه : تحلیل جامعه شناختی آثار سینمایی بهرام بیضایی

    Article2004هنرهای زیبادکتر اعظم راودراد، کیارش همایون پور

    در این مقاله آثار بلند سینمایی بهرام بیضایی با استفاده از رویکرد جامعه شناسی هنر و نشانه شناسی سینما مورد بررسی قرار گرفته است. ادعای اصلی مقاله مبتنی بر امکان پیدا کردن شناخت بهتری از جامعه و گروه های اجتماعی با مراجعه به آثار هنری است. این ادعا با نظریه های گلدمن و دووینیو در ح