بررسی عوامل موثر بر فرآیند انبوهش ذرات هسته پوسته در بسترهای در حال پلیمریزاسیون
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
امکان کنترل مورفولوژی آمیزههای اپوکسی-پلی(متیل متاکریلات) و اپوکسی-(هسته-پوسته) با بکارگیری آمیزهای از دو نوع عامل پخت یعنی دی آمینو دی فنیل متان (ddm) و متیلن بیس(3-کلرو-2و6-دی اتیل آنیلین) (mcdea) بررسی شد. پخت آمیزهها با یکی از عوامل پخت (ddm) منجر به ایجاد مورفولوژی قطرهای در آمیزههای اپوکسی-پلی(متیل متاکریلات) و انبوهههایی متراکم در آمیزه اپوکسی با ذرات هسته-پوسته میشود. عامل پخت دوم (mcdea) بگونهای انتخاب شد که گرمانرم مصرفی و پوسته ذرات هسته -پوسته با شبکه حاصل از آن کاملاً سازگار بوده و به همین دلیل مورفولوژی نهایی آمیزه به صورت همگن (محلول یا پراکنده) باشد. نتایج آزمایشات انجام شده نشان میدهد که هرچند واکنشپذیری ddm به مراتب بیشتر از mcdea است، ولی واکنش پخت اپوکسی با آمیزه این دو عامل پخت، به صورتی همگن روی داده و تقدم و تأخری در رویداد واکنش هر یک از این دو عامل پخت با گروههای اپوکسید وجود ندارد. هر دو آمین در تمامی آمیزهها رفتاری آرنیوسی از خود نشان داده و سینتیک واکنش آنها به خوبی بر مدل کمال اصلاح شده تطابق دارد. نتایج آزمونهای ftir و dsc وجود برهمکنشهای ویژه میان شبکه حاصل از هر دو آمین و پلی (متیل متاکریلات) را تأیید مینماید. این برهمکنشها توسط آزمایشات انجام شده برای تعیین تغییرات ظرفیت گرمایی ویژه در tg نیز اثبات شد. آزمونهای کدریسنجی بر این نکته صحه مینهند که حضور mcdea در آمیزه در حال پخت با ddm میتواند تمایل pmma به شبکه نهایی را افزایش داده و به عبارت دیگر این ماده میتواند به عنوان سازگارکننده شبکه ddm با pmma یا پوسته پلی(متیل متاکریلاتی) ذرات هسته-پوسته رفتار کند. بر اساس این آزمونها ذرات هسته-پوسته در شبکه حاصل از mcdea کاملاً پراکنده بوده و انبوهیده (aggregated) نمیشوند. آزمونهای میکروسکوپی نوری نشان دادند که هنگامیکه آمیزهای از رزین اپوکسی و پلی(متیل متاکریلات) با مخلوطی از آمینهای مذکور پخت میشود، افزایش درصد ddm ابتدا باعث ایجاد یک مورفولوژی همپیوسته (co-continuous) و سپس سبب تبدیل این مورفولوژی به مورفولوژی قطرهای میگردد. آزمونهای میکروسکوپی الکترونی نشان داد که در آمیزههای حاوی pmma که با مخلوطی از دو آمین پخت شده بودند، زبری سطح شکست در یک ترکیب درصد خاص آمیزه پخت، حداکثر است. این ترکیب درصد مخلوط پخت متناظر با مورفولوژی همپیوسته در آمیزه است. نظیر همین رفتار نیز در آمیزههای حاوی ذرات هسته-پوسته دیده شد. وجود مورفولوژی همپیوسته در یکی از این ترکیب درصدها توسط میکروسکوپی الکترونی عبوری نیز به اثبات رسید. با فرآورش دادههای حاصل از سختیسنجی و ارایه مفهوم "سختی ذاتی" برای اولین بار، ثابت شد که مورفولوژی همپیوسته در تغییر مشخصات مکانیکی بستر اپوکسی از دو مورفولوژی قابل دستیابی دیگر یعنی همگن و قطرهای ذاتاً موثرتر است. با استفاده از مفهوم "سختی بیبْعد" مشخص شد که مقدار این کمیت که نسبت سختی سطح شکست نمونه به سختی سطح آزاد آن است، در ترکیب درصد متناظر با مورفولوژی همپیوسته حداقل است. مطالعات dsc آمیزههای حاوی pmma و پخت شده با مخلوطی از دو آمین، نشان داد که در این آمیزهها چند فاز قابل تشخیص است. یکی از این فازها غنی از pmma و دیگری یک یا مخلوطی از دو فاز پخت شده با نسبتهای مختلف از ddm و mcdea است. از سوی دیگر وجود pmma در این فاز(ها) نیز محرز می باشد. در ادامه این مطالعات و با بررسی میزان افت تغییر در ?cp در دمای انتقال شیشه ای مشخص شد که حضور pmma در این فاز(ها) سبب کاهش "شکنندگی" (fragility) میشود. بزرگی این کاهش شکنندگی تابعی است از مقدار mcdea در مخلوط پخت. هر چه مقدار mcdea در مخلوط پخت بیشتر باشد، کاهش بیشتری نیز در شکنندگی شبکه دیده میشود. این امر به افزایش حلالیت pmma در شبکه مخلوط و لذا تقویت برهمکنشهای هیدروژنی بین pmma و شبکه نسبت داده شد. در مجموع میتوان چنین نتیجه گرفت که با استفاده از مخلوطی از یک آمین سازگار و یک آمین ناسازگار با پوسته ذرات هسته-پوسته میتوان مورفولوژی آمیزهها را با دقت خوبی کنترل کرده و در غلظتهای نسبتاً پایین از ذرات هسته-پوسته به انبوهههایی نامتراکم و در نهایت ساختاری فراگیر (percolating) دست یافت. همچنین با بکارگیری این روش میتوان مورفولوژی آمیزههای حاوی پلی(متیل متاکریلات) را نیز در غلظتهایی به مراتب کمتر از غلظت بحرانی به صورت همپیوسته درآورد