پیش بینی رفتارهای خود-شکن توسط جهت گیری هدف: نقش واسطه گری احساسات شرم و گناه
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
پژوهش حاضر در چارچوب مدلی علّی، پیش آیندهای رفتارهای خود-شکن را بررسی کرد. در این مدل، انواع جهت گیری هدف به عنوان متغیرهای برون زاد، احساسات شرم و گناه، متغیرهای واسطه ای، رفتارهای خود-شکن متغیر درون زاد و توانایی تحصیلی ادراک شده، متغیر تعدیلی، بودند. شرکت کنندگان پژوهش 430 دانشجوی (دختر 286 و 144پسر) دانشگاه شیراز بودند که به روش خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند و به پرسش نامه ها ی اهداف پیشرفت، مقیاس گرایش به شرم و گناه، مقیاس رفتار و شناخت خود-شکن و پرسش نامه ی توانایی تحصیلی ادراک شده، پاسخ دادند. مدل پیشنهادی پژوهش با استفاده از نرم افزار اموس مورد تحلیل مسیر قرار گرفت و برای معنی داری اثرات غیرمستقیم متغیرهای میانجی، روش نمونه گیری های مکرر "خود راه انداز" به کار رفت. یافته ها نشان داد که جهت گیری تسلط اجتنابی پیش بین مثبت و معنادار و جهت گیری های تسلط گرایشی و عملکرد گرایشی پیش بین های منفی و معنادار رفتارهای خود-شکن هستند اما عملکرد اجتنابی از قدرت پیش بینی کنندگی معناداری برای رفتارهای خود-شکن برخوردار نیست. نتایج مربوط به قدرت پیش بینی ابعاد جهت گیری هدف برای هیجانات شرم و گناه، حاکی از آن بود که ابعاد اجتنابی یا رابطه ای مثبت با شرم داشتند و یا با آن بی ارتباط بودند. از میان ابعاد گرایشی، عملکرد گرایشی رابطه ای مثبت و تسلط گرایشی رابطه ای منفی با شرم داشتند؛ در حالی که ارتباط تمامی ابعاد جهت گیری با احساس گناه مثبت بود. نتایج مربوط به نقش واسطه ای هیجانات شرم و گناه در رابطه ی میان جهت گیری هدف و رفتار خود-شکن، نشان دهنده ی نقش واسطه ای این هیجانات برای ابعاد تسلط اجتنابی، تسلط گرایشی، عملکرد گرایشی و عملکرد اجتنابی بود. هم چنین، نتایج نشان دادند که توانایی تحصیلی ادراکی می تواند نقش تعدیلی در رابطه ی میان متغیرهای پژوهش ایفا کند. بنابراین، جهت گیری های متفاوت فراگیران، هیجانات شرم و گناه را راه اندازی می کند که در ترکیب با این اهداف، موجب ایجاد رفتارهای متفاوتی در موقعیت های تحصیلی می شود