بررسی عوامل فردی مرتبط با انگیزش تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
پژوهش حاضر با هدف بررسی عوامل فردی مرتبط با انگیزش تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه انجام شده است. بدین منظور تعداد 760 نفر (391 دختر و 369 پسر) با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای از دانش آموزان دوره متوسطه شهر تهران که در سال تحصیلی 92-91 مشغول به تحصیل بودند، انتخاب شده اند. جهت گردآوری اطلاعات از ابزار انگیزش تحصیلی (ams) والرند و همکاران (1992)، ویژگی های شخصیتی نئو فرم کوتاه (neo.ffi) مک کری و کاستا (1992)، پرسشنامه محقق ساخته نگرش نسبت به مدرسه و تحصیل، منبع کنترل (nsie) نوویکی و استریکلند (1973)، سلامت روانی (ghq.12) گلدبرگ و هیلر (1970)، عزت نفس (rse) روزنبرگ (1965) و خودکارآمدی تحصیلی(ase) مک ایلروی و بانتینگ (2002) استفاده شده است. برای تجزیه و تحلیل داده ها نیز از همبستگی پیرسون، رگرسیون چند گانه سلسله مراتبی و آزمون t برای گروه های مستقل استفاده شده است. نتایج تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی نشان داد که از ده متغیر مورد مطالعه، به ترتیب متغیرهای نگرش دانش آموز نسبت به مدرسه و تحصیل، خودکارآمدی تحصیلی، مسئولیت پذیری، گشودگی به تجربه و برونگرایی با انگیزش تحصیلی رابطه معناداری دارند و در مجموع 45 درصد از واریانس متغیر انگیزش تحصیلی را تبیین می کنند. ولی متغیرهای موافق بودن، روان رنجوری، منبع کنترل، سلامت روانی و عزت نفس با انگیزش تحصیلی رابطه معناداری نداشتند. همچنین نتایج آزمون t بیانگر این است که تفاوت معناداری از لحاظ انگیزش تحصیلی بین گروه دختران و پسران وجود ندارد