ارزیابی وضعیت موجود کیفیت مراقبتها در بیماران مبتلا به شکستگی های استئوپروتیک در بیمارستان امام حسین شاهرود در سال92-1391
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه هدف :ارزیابی ریسک فاکتورهای شکستگی های استئوپروتیک و وضعیت موجود ارائه خدمات مرتبط به بیماران شکستگی های استئوپروتیک مواد و روشها : تعداد 242 نفر از بیمارانی که با شکستگی به بخش ارتوپدی بیمارستان امام حسین مراجعه کردند که معیارهای شکستگی استئوپروتیک را داشتند وارد این مطالعه شدند جهت هر بیمار پرسشنامه ای تکمیل گردید. یافته ها :دراین مطالعه 62.8%شکستگی ها در زنان و 37.1% از شکستگی ها در مردان رخ داده بود.کاهش تماس با نور آفتاب با pvalue=0.05 و استفاده از ضد آفتاب با pvalue=0.001 ارتباط معنی داری را با شکستگی های استئوپروتیک نشان داد.از کل افراد تنها 4 نفر به ورزش می پرداختند که همگی مرد بودند و هیچ یک از بانوان هیچ ورزشی را گزارش نکرد.10.3% از افراد سیگاری بودند که همگی مرد بودند و هیچ زن سیگاری وجود نداشت.شکستگی هیپ بیش از 3/1 شکستگی ها را شامل شد که مردان بالاتر از 50سال خطرناکترین گروه بودند.تنها برای 30%افراد تشیص استئوپروز گذاشته شده بود که 90%موارد توسط متخصص ارتوپد بود.تنها 21نفر یعنی 8%تحت درمان با بیس فسفونات قرار گرفتند و همگی خانم بودند و هیچ یک از مردان درمان دارویی نگرفتندو حتی نیمی از این 8% مصرف منظم دارو داشتند.نسبت زن به مرد در کل شکستگی ها 1.6 ودر شکستگی هیپ 0.91 بود.بیش از نیمی از افراد قبل از شکستگی دچار عدم تعادل شده بودند و بیش از 4/1 افرادسابقه سقوط خودبه خود در یکسال گذشته داشتند و بیش از 30%افراد سابقه شکستگی قبلی با حداقل ضربه داشتند.سابقه شکستگی در پدرومادر با pvalue=<0.001 ارتباط معنی داری با شکستگی استئوپروتیک داشت. نتیجه گیری :در مطالعه ما نسبت شکستگی زن به مرد در کل شکستگی ها به ویژه در شکستگی هیپ نسبت به سایر کشورهای اروپایی کمتر بود از طرفی مردان هیچ درمانی را پس از شکستگی دریافت نمی کردند.عدم فعالیت ورزشی, کاهش تماس با نور آفتاب و افزایش سن,سابقه شکستگی قبلی با حداقل ضربه,عدم تعادل,falling و سابقه شکستگی در پدرومادر یک ریسک فاکتور مهم برای شکستگی استئوپروتیک بودند درحالی که سیگار و قلیان به علت شیوع کمشان ریسک فاکتور مهمی بشمار نیامدند.حدود 8% افراد پس از شکستگی استئوپروتیک تحت درمان دارویی قرار گرفتند که اختلاف زیادی میان مطالعه ما و سایر مطالعات بود