Thesis

تهیه و بررسی خواص فیزیکی، شیمیایی و زیست فعالی داربستهای نانو کامپوزیتی کیتوسان/شیشه بیواکتیو به روش ریخته گری انجمادی

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

مهندسی بافت به منظور مرمت بافت های آسیب دیده به طور قابل ملاحظه ای پیشرفت کرده است. در این تحقیق، روش کنترل شده ی جهت دار ریخته گری انجمادی برای ساخت داربست های نانوکامپوزیتی متخلخل کیتوسان/ نانوذرات شیشه زیست فعال مورد استفاده قرار گرفت. در ابتدا نانوذرات شیشه زیست فعال با روش سل-ژل تهیه شد و با بررسی های میکروسکوپ الکترونی روبشی، طیف سنجی مادون قرمز، تفرق پرتو ایکس و آنالیز حرارتی هم زمان مشخصه یابی شد. در بخش بعدی غلظت های متفاوت کیتوسان (5/1 و 3 درصد وزنی) و نرخ های سرمایش 1 و 4 درجه سانتیگراد بر دقیقه برای ساخت داربست های کیتوسانی مورد نظر قرار گرفت. کیتوسان در آب دیونایز (حاوی 1 و 2 درصد حجمی استیک اسید، به ترتیب برای غلظت های 5/1 و 3 درصد وزنی کیتوسان) حل شد. پس از آن محلول تهیه شده درون قالبی از جنس پلی تترا فلورو اتیلن واقع بر روی انگشتی مسی ریخته و ریخته گری انجمادی شد. نتیجتا نمونه های ریخته گری انجمادی شده به درون دستگاه خشکایش انجمادی تحت دمای -55 درجه سانتیگراد و فشار 1/2 پاسکال قرار گرفتند. در انتها مورفولوژی حفرات، تخلخل، خواص مکانیکی فشاری و جذب آب داربست ها مورد بررسی قرار گرفت. با توجه به نتایجی که حاصل شد نمونه حاوی 3 درصد وزنی کیتوسان و ریخته گری شده با نرخ انجماد 1 درجه سانتیگراد بر دقیقه به عنوان نمونه منتخب برگزیده شد. پس از آن با افزودن مقادیر متفاوت شیشه (10، 30 و 50 درصد وزنی)، داربست های نانوکامپوزیتی کیتوسان/ شیشه با زمینه کیتوسانی ساخته شدند. نتایج نشان داد که افزایش مقادیر شیشه تاثیر خاصی بر روی مورفولوژی حفرات داربست کیتوسانی نداشت. با افزایش مقادیر شیشه، مدول فشاری و استحکام فشاری داربست کیتوسانی به ترتیب از 4/0 به 7/10 مگاپاسکال و از 34 به 419 کیلو پاسکال افزایش یافت. نانوکامپوزیت حاوی 30 درصد وزنی شیشه، بیشترین میزان جذب را دارا بود. تست های زیست فعالی و زیست تخریب پذیری داربست ها به ترتیب با غوطه وری آنها در محلول شبیه سازی شده بدن و محلول بافر فسفاتی مورد بررسی قرار گرفت. افزایش مقادیر شیشه موجب افزایش تخریب داربست ها در طول زمان غوطه وری در محلول بافر فسفاتی شد. آنالیزهای تفرق اشعه ایکس و طیف سنجی مادون قرمز گرفته شده پس از غوطه وری داربست ها در محلول شبیه سازی شده بدن (طی زمان های 3، 7، 14 و 21 روز) حظور رسوب های آپاتیتی را بر روی سطح داربست های نانوکامپوزیتی اثبات کرد که در تطابق با تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی گرفته شده از سطح داربست ها بود.

Supervisors and advisors

علی زمانیان

Similar theses

Similar items