بررسی اثرفاکتور یک مشتق شده ازسلول استرومائی آلفا (?(sdf1- برتولید فاکتور تغییر رشد بتا (tgf-?) و فاکتور رشد اندوتلیال عروق ((vegf و سنجش میزان آپوپتوز در سلول های بنیادی مزانشیمال ژله وارتون
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مقدمه: سلول های بنیادی مزانشیمی ژله وارتون دارای این پتانسیل هستند که از آنها به عنوان یک منبع امید بخش برای سلول درمانی استفاده کرد. اگرچه بسیاری از این سلول ها در چند روز اول پیوند از بین می روند بالا بردن سطح بقاء و مهاجرت این سلول ها یکی از مهم ترین چالش های پیش روی سلول درمانی می باشد. در این مطالعه ما به بررسی نقش فاکتور کموکاینی stromal derived factor(sdf1-?) بر این سلول ها از نظر افزایش بقاء و ترشح سایتوکائین های مهم در این زمینه پرداختیم. مواد و روش ها: پس از جداسازی سلول های مزانشیمی ژله وارتون و تایید میکروسکوپی و فلوسایتومتری آنها، کموکاین sdf1-? را درغلظتهای ng/ml 10، 50 و 100 برروی سلول های بنیادی مزانشیمی ژله وارتون در شرایط غیر/ هیپوکسی اثر دادیم. سپس مسیر آپوپتوزی کاسپاز 3 و سطح سایتوکاین های tgf-? و vegf ترشح شده این سلول ها را بررسی کردیم. نتایج: نتایج ما نشان داد که افزایش معنی دار (05/0(p< تولید vegf (در غلظت ng/ml 50، sdf1-?) و tgf-? (در غلظت های ng/ml 10، 50 و100، sdf1-?) در گروه های تست تیمار شده با sdf1-?، در هر دو سری غیر/هیپوکسی در مقایسه با گروه های کنترل مربوطه وجود داشت. بحث و نتیجه گیری: این داده ها نشان می دهد که sdf1-? به صورت وابسته به دوز در افزایش تولید سایتوکاین های tgf-? و vegf دخالت دارد. این یافته ها دریچه جدیدی را برای استفاده کاربردی با سلول های مزانشیمی ژله وارتون مطرح می کند. کلیدواژگان: سلول بنیادی مزانشیمی ژله وارتون بندناف، فاکتور یک مشتق شده از سلول استرومایی آلفا (sdf1-?)، فاکتور تغییر رشد بتا (tgf-?)، فاکتور رشد اندوتلیال عروق(vegf)، آپوپتوز