بررسی نهاد دربار صفویه از دیدگاه سفرنامه نویسی های خارجی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
دربار به معنی بارگاه پادشاهان و امراست کسی که در رأس این جایگاه قرار دارد، شاه بود. از حقوقی کاملاً نامحدود و مستقل برخوردار بود. یک قدرت مقدس آمیخته به احترام هم نزد مردم دارد. مهمترین مقام بعداز شاه، وزیر است که نقش و جایگاه وزیر برای سلاطین ایران حیاتی و گره گشا بود. بعداز وزیر، زنانی بودند که در دربار عنوان و نفوذ داشتند و می توانستند در تصمیم گیری ها تأثیرگذار باشند. زنان درباری که از بستگان شاه بودند، در جنگ ها یا جانشینی پادشاهان و یا قتل آنها افراد موثری بودند. شاهزادگان و نوع تربیت آنها در دربار نقش قابل توجهی در آینده سلسله صفویه بازی می کردند. در خصوص از زمان شاه عباس اول که شاهزادگان در حرمسرا محبوس شدند، عاملی مهم در سقوط سلسله صفویه بود. مهم ترین بخش دربار حرمسرا بود که در آن زنان اصلی و یا صیغه ای پادشاهان ساکن بودند و حرمسرا به دلیل اهمیتش دارای ساختمانی جدا و محافظان مخصوص به خود داشت که به همین دلیل در حرمسرا مناصب و مشاغل زیادی وجود داشت. رابطه حسنه با اقلیت های مذهبی، سفرا، تجار خارجی، روحانیون، علما و همین طور فرماندهان سپاه یا حتی کسانی که در مجالس درباری حق نشستن داشتند، یکی از دلایل قدرتمند شدن دربار بود که این مسئله در زمان اوج قدرت سلسله صفویه (شاه عباس اول) تحقق یافت. این پژوهش بر آن است که دیدگاه سفرنامه نویس های خارجی را در مورد نهاد دربار صفویه مورد بررسی قرار دهد.