ایران و مسأله درونی سازی هنجارهای خلع سلاح
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
در بررسی ادبیات سیاست خارجی و متعاقب آن رویه¬ی حقوقی واحدهای سیاسی در محیط بین¬الملل، به¬ندرت می¬توان واحد سیاسی¬ای را در مقام یک کنشگر فعال و در عین حال تأثیرگذار در معادلات بین¬المللی و منطقه¬ای تعقیب کرد که از وجود ساخت¬های محیطی یا اجتماعی¬ای که در آن واحد سیاسی صورت¬بندی شده است، بهره¬وری نکند و متأثر از آن ساخت¬ها نباشد. وجود هنجارهای حقوقی و زمینه¬های فرهنگی و اجتماعی این هنجارها آن¬چیزی است که به این صورت¬بندی کمک می¬کند. یکی از موضوعاتی که کمتر محل توجه نظام بین¬الملل و غرب سیاسی هم در عرصه¬ی سیاست خارجی ایران و هم در مورد پروسه هسته¬ای شدن جمهوری اسلامی بوده و هست، مقوله عدم پردازش و توجهی بوده که در زمینه¬های رفتاری در عرصه¬ی سیاست خارجی و دیپلماسی هسته¬ای ایران وجود داشته است. لذا با توجه به این موضوع، سوال اصلی پژوهش حاضر این است که زمینه¬¬های اجتماعی و فرهنگی هنجارهای خلع سلاح کشتار جمعی در ایران کدامند؟ ادعای این پژوهش آن است که زمینه¬های اجتماعی، فرهنگی و فکری هنجارهای خلعه سلاح کشتار جمعی در ایران صورت¬بندی شده و همین زمینه¬های درونی¬سازی این هنجارها را در ایران فراهم کرده و می¬کند. این زمینه¬ها شامل زمینه¬های ایرانی هنجارهای خلع سلاح از یک¬سو و زمینه¬های اسلامی هنجارها از دیگر سو است.