تهیه و بررسی خواص لوله های تهیه شده از کامپوزیتهای پلی اتیلن/organo-clay
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
در پروژه حاضر هدف بررسی اثر تعدادی از عوامل تأثیرگذار بر ریزساختار نانوکامپوزیتهای پلیاتیلن سنگین / organo-clay بود. روش خوراک دهی، نوع سازگار کننده (pegma, ppgma, eva, sebsgma)، نوع مخلوط کن (مخلوط کن داخلی و اکسترودر دوپیچه) و ویسکوزیته ماتریس پلیاتیلنی از جمله عوامل مورد بررسی بودند. مشاهده گردید که نوع سازگار کننده هم بر درجه اینترکلیشن مذاب و هم بر ریزساختار نانوکامپوزیتها تأثیر میگذارد درحالی که روش خوراک دهی بدون آنکه تأثیر قابل توجهی بر درجه اینترکلیشن مذاب نشان دهد، ریزساختار نمونهها را بشدت تغییر میدهد. علت تأثیر گذاری نوع سازگار کننده در قدرت اینترکلیت کردن آن بود و علت تأثیر روش خوراکدهی در جدایی فازی سازگار کننده از ماتریس پلیاتیلنی گزارش شد و بطوری کلی با کاهش حلالیت این دو پلیمر، تأثیر این عامل بیشتر شد. همچنین دیده شد که استفاده از اکسترودر دوپیچه باعث بهبود اختلاط میگردد به این ترتیب میتوان گفت که افزایش شدت برش و همچنین افزایش سهم میدانهای کششی در مقایسه با میدانهای برشی باعث بهتر شدن اختلاط در این سیستمها میگردد. درنهایت مشاهده گردید که افزایش جرم مولکولی ماتریس باعث کاهش درجه اینترکلیشن نمونهها میگردد که علت آن کاهش سرعت نفوذ و همچنین کاهش تمایل زنجیر پلیاتیلنی برای حضور در فضای بین صفحات organo-clay است



