بررسی ویژگیهای بصری چهره و بدن در بیان حالات درونی افراد در نگارگری مکتب تبریز دوم
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
یکی ازدرخشان ترین مکتبهای نگارگری،مکتب تبریز دوم می باشد.از جمله خصوصیات این مکتب کتابت متون ادبی است که در این دوره به حد اعلای خود می رسد و از دیگر شاخصه های این مکتب می توان به تعدد پیکرها در یک نگاره اشاره کرد.با توجه به ملهم بودن نگاره های این دوره از ادبیات و موضوعات ادبی و حضور شخصیتهای مختلف در یک نگاره،در بررسی های اولیه به نظر می رسد نگارگران بدون توجه به ویژگیای بیانی و حالات شخصیتهای داستان به توصیف تصویری موضوع پرداخته اند.اما در بررسی انجام شده در می یابیم که نگارگران علی رغم کوچک بودن نگاره ها،از عناصری مانند حالت چهره و نحوه ترسیم دستها و حالت بدن برای ارائه حالات پیکره ها بر آمده و حالات درونی شخصیت های نگاره مورد توجه آنها بوده است.این پژوهش در صدد پاسخگویی به این سئوال: کدام ویژگیهای بصری در نگارگری موجب ارائه حالات درونی شخصیت ها شده است؟ بوده و در این راستا 21 نگاره از مکتب تبریز دوره صفوی به روش تو صیفی تحلیلی مورد بررسی قرار گرفته و با بزرگ نمایی پیکره های انسانی نگاره ها و نگاهی جزء بین، به تحلیل آثار پرداخته شده است.نتایج بدست آمده نشان می دهد نگارگران برای ارائه این حالات از روشهای قاعده مندی استفاده می کردند و برای دوری از تکرار و همچنین نوع آوری و تشدید یک حالت، از چندین عنصر و زبان بصری بدن بهره می بردند.