Thesis

تحول حروف اضافه از فارسی باستان تا امروز

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

تحقیق حاضر یکی از مباحث دشوار دستور زبان فارسی، حروف اضافه را در بر می گیرد. نقش حروف اضافه در زبان فارسی، پیشین? کهن دارد و بخشی از بهترین آثار اندیشه ی بزرگان جهان دانش و ادب به این زبان شیرین نوشته شده است. موضوع پژوهش حاضر تحول حروف اضافه از فارسی باستان تا امروز، حد فاصل دوره های باستان، میانه و نو می باشد. هدف از این پژوهش، لحاظ نمودن دیدگاه های سنتی و دیدگاه های زبانشناسان نوین درمورد حروف اضافه، مقایسه آنها و تغییرات حروف اضافه می باشد. انگیزه ی دیگر نگارنده از ارائه این پژوهش، گردآوری، دسته بندی دوره ها و بررسی حروف اضافه از فارسی باستان تا امروز می باشد و نیز آشنایی با تاریخ گذشته زبان فارسی می باشد. در فصول پنجگانه این پژوهش، فصل اول به کلیات پژوهش و معرفی و اهمیت آن می پردازد، فصل دوم شامل دو بخش است در بخش اول نگاهی داریم به مرور مطالعات سنتی و زبان شناختی (ایرانی– غیر ایرانی) که بر اساس کتاب ها، پایان نامه ها و مقالات مطالعه شده است و در بخش دوم معرفی زبانهای هند و اروپایی به ویژه فارسی نو ارائه شده، فصل سوم، به مبانی نظری تحقیق اختصاص دارد. در فصل چهارم، برای استدلال و ثابت کردن فرضیه ها و سوالات مطرح شده (در فصل اول)، به تجزیه و تحلیل داده ها پرداخته شده است و در پایان، نتایج حاصله از این بررسی ها در فصل پنجم ارائه می گردد. بررسی حروف اضافه از فارسی باستان تا امروز نشان می دهد که از بین فرآیندهای موثر در تحول حروف اضافه، طی دوره های فارسی باستان و میانه، کاهش آوائی (معمولاً حذف پایانی) و کاهش معنائی از بسامد بالاتری برخوردار است. با تحول زمان طی ادوار، تعداد حروف اضافه افزایش یافته اما کارکرد آنها کاهش یافته است. با تغییر زمان از فارسی میانه به فارسی نو هیچ پس اضافه ای به حروف اضافه افزوده نشده است.

Supervisors and advisors

محمد مهدی اسماعیلی، فاطمه صمصام بختیاری

Similar theses

Similar items

  • «استعلا» در معانی حروف جرّ عربی و حروف اضافه فارسی

    Articleادب پژوهیسمیه کاظمی نجف آبادی، سیدمحمدرضا ابن الرسول

    پژوهش های تطبیقیِ زبان ها این امکان را فراروی محققان قرار می دهد تا به میزان اثرپذیری زبان ها از یکدیگر پی ببرند و در مواردی رفع مشکلات دستوری و معنایی یک زبان را به کمک اسالیب زبان یا زبان های دیگر امکان پذیر می سازد. پژوهش حاضر با تکیه بر دستور زبان عربی و فارسی و مطالعات دستور

  • «استعلا» در معانی حروف جرّ عربی و حروف اضافة فارسی

    Article2010ادب پژوهیسمیه کاظمی نجف آبادی، سیدمحمدرضا ابن الرسول

    پژوهش های تطبیقیِ زبان ها این امکان را فراروی محققان قرار می دهد تا به میزان اثرپذیری زبان ها از یکدیگر پی ببرند و در مواردی رفع مشکلات دستوری و معنایی یک زبان را به کمک اسالیب زبان یا زبان های دیگر امکان پذیر می سازد. پژوهش حاضر با تکیه بر دستور زبان عربی و فارسی و مطالعات دستور

  • «تعلیل» در معانی حروف جرّ عربی و حروف اضافه فارسی

    در پژوهش حاضر نگارندگان با تکیه بر دستور زبان عربی و فارسی و نیز بر اساس مطالعات دستورپژوهان و فرهنگ‌نویسان دو زبان، به بررسی مفهوم تعلیل به عنوان یکی از مهم‌ترین معانی مشترک حروف جرّ عربی و حروف اضافه فارسی پرداخته، با اتخاذ روش تحلیلی تقابلی، حروف جرّ و اضافه بیانگر این مفهوم و

  • مشکلات ترجمه حروف اضافة فارسی به روسی و بالعکس

    Article2008پژوهش ادبیات معاصر جهانسیدحسن زهرایی، شهرام همت زاده

    به هنگام بررسی مقایسه ای پدیده های زبانی، محقق خارجی زبان باید به موضوع «تداخل زبانی» که منبعث از تقابل ویژگی های زبان مادری با زبان مورد مطالعه است، باشد. توجه به «تداخل زبانی» به هنگام تدریس زبان خارجی، قبل از هر چیز، این امکان را برای مدرس زبان خارجی به وجود می آورد تا پی ببرد

  • مشکلات ترجمه حروف اضافة فارسی به روسی و بالعکس

    Article2008پژوهش ادبیات معاصر جهانسیدحسن زهرایی، شهرام همت زاده

    به هنگام بررسی مقایسه‌ای پدیده‌های زبانی، محقق خارجی زبان باید به موضوع «تداخل زبانی» که منبعث از تقابل ویژگی‌های زبان مادری با زبان مورد مطالعه است، باشد. توجه به «تداخل زبانی» به هنگام تدریس زبان خارجی، قبل از هر چیز، این امکان را برای مدرس زبان خارجی به وجود می‌آورد تا پی ببرد

  • حرف اضافه ی «سی» در دلواری: بازمانده ای از حروف اضافه ی فارسی باستان یا سرانجام دستوری شدگی اسم؟

    Article2015پژوهش های زبان شناسی تطبیقی( علمی - پژوهشی)فاطمه نعمتی، سیما نوروزی

    هدف این پژوهش، توصیف کاربردهای گوناگون نحوی و معنایی حرف اضافه ی «سی» (si) در گویش دلواری- و بررسی پیشینه ی تاریخی آن است. این حرف اضافه دارای دو کاربرد محمولی و غیرمحمولی است: متمم «سی» غیرمحمولی همیشه ضمیر پی چسبی مفعولی است، ولی متمم های «سی» محمولی نقش های معنایی مختلفی از قب