بررسی مفهوم امنیت با رویکردی بر مبانی سه گانه معرفت شناسی، هستی شناسی و انسان شناسی در اندیشه امام خمینی(س)
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
شناخت اندیشه متفکرانی که خارج از چهارچوب های رایج در علوم اجتماعی می اندیشیده اند، بدون علم و احاطه به تعریفی که آنها از هستی، انسان و جامعه ارائه داده اند، گاه می تواند زمینه پیدایش استنتاج های گمراه کننده و انحرافی باشد. بر این اساس پژوهش حاضر با مطالعه مبانی سه گانه تقکرات امام به تدوین اصول و مبانی اندیشه ایشان در زمینه امنیت پرداخته؛ امنیت در اندیشه امام ابزار است نه هدف. کما اینکه کل سیاست نیز ابزار است. ابزاری در خدمت سیر الی الله در دنیای فانی طبیعت. اگر حکومت را ظرفی بدانیم که ارزش های یک ملت در آن حفظ می شود و از قوه به فعلیت در می آید، امنیت کارکردش از لحاظ امام ایمن ساختن و هموار کردن این شرایط است. ضمن اینکه نگاه هستی شناسانه و انسان شناسانه امام منجر به این می شود که ایشان نگرشی همه جانبه به امنیت داشته باشد، امام امنیت را دالی پرمایه می پندارد که دامنه موضوعیت آن از نفس انسان و تضاد جنود شیطانی با رحمانی آغاز و مصادیق دیگر آن تا عینیات اجتماعی و به ویژه، روابط میان بازیگران نظام بین الملل بسط پیدا می کند، این گستردگی موضوعیت است که تمامی جنبه های مادی و معنوی را در بر می گیرد و مبارزه ای همه جانبه و بی وقفه را ترسیم می کند که پیروز حقیقی آن به آرامش می رسد و مغلوب آن همواره در نا امنی است. بنابراین، امنیت در گفتمان امام خمینی(ره) مترادف با آرامش است.