بدیهه سرایی در ادب فارسی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
بدیهه سرایی، گونه ای از سخنوری است که در آن، شاعر یا خطیب بدون فرصت کافی برای تفکر، شعر یا خطابه ای را مطابق معیارها و موازین رایج و مقبول ادبی ایراد کند. هرچند نمونه هایی از اشعار تعلیمی و عاشقانه در اشعار بدیهه یافت می شود، رنگ غالب این دسته از اشعار، مدح است و به همین دلیل شعر بدیهه از فروع ادبیات غنائی محسوب می گردد. از تحقیقات صورت گرفته می توان استنباط نمود که اصلی ترین جایگاه و حامی بدیهه سرایی، دربارها و بارگاه حکومت ها و به ویژه دربار سامانیان، غزنویان، سلجوقیان، تیموریان، سلاطین گورکانی هند و قاجاریان بوده است.