مقایسه حذف نیترات بوسیله نانو ذرات آهن صفر ظرفیتی تثبیت شده روی شن و کیتوزان
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
ورود آلاینده هایی مانند نیترات به اکوسیستم های آبی، در اثر فعالیت کشاورزی و صنعتی، منجر به خطرات زیست محیطی زیادی می شود. استفاده از نانو ذرات آهن صفر ظرفیتی، یکی از روش های مناسب برای حذف نیترات (no3) می باشد. تجمع نانو ذرات در زمان ساخت منجر به کاهش راندمان شیمیایی و اقتصادی این روش می شود. یکی از راهکارهای مناسب برای جلوگیری از تجمع نانو ذرات استفاده از تثبیت کننده های طبیعی و یا مصنوعی است. بر این اساس، در این تحقیق کارایی نانو ذرات آهن تثبیت شده روی کیتوزان برای حذف نیترات مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور، نانو ذرات آهن صفر ظرفیتی به روش کاهش شیمیایی ساخته و روی کیتوزان تثبیت شد. حذف نیترات بوسیله نانو ذرات تثبیت شده روی کیتوزان در دامنه وسیعی از غلظت اولیه نیترات (150-0 میلی گرم بر لیتر)، ph (2 تا 10) و قدرت یونی (1/0 تا 001/0 مولار پتاسیم کلرید) بررسی شد. نتایج نشان داد که با افزایش غلظت اولیه نیترات و با افزایش ph اولیه، حذف نیترات به تدریج کاهش می یابد، اما با افزایش قدرت یونی حذف نیترات افزایش می یابد. حداکثر کارائی نانو ذرات تثبیت شده برای حذف نیترات در نسبت 10 به 1 نانو ذرات آهن به کیتوزان بدست آمد. مقایسه نانو ذرات تثبیت شده روی کیتوزان با نانو ذرات تثبیت شده روی شن برای حذف نیترات نشان داد که نانو ذرات تثبیت شده روی شن به طور نسبی در ph های اسیدی و نانو ذرات تثبیت شده روی کیتوزان به طور نسبی در ph های خنثی و قلیایی کارایی بالاتری دارند. همچنین واکنش نانو ذرات آهن تثبیت شده روی کیتوزان با نیترات نسبت به نانو ذرات تثبیت شده روی شن وابستگی کمتری به ph محیط نشان داد. لذا، بنظر می رسد نانو ذرات تثبیت شده روی کیتوزان برای حذف نیترات از منابع آب طبیعی و نانو ذرات تثبیت شده روی شن برای حذف نیترات از پساب های صنعتی اسیدی مناسب تر هستند.