Thesis

بررسی عملکرد محمد رضا شاه در مدیریت بحران سال های 1356 - 57

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

وقوع انقلاب اسلامی در ایران و سقوط نظام شاهنشاهی، یکی از حوادث بسیار مهم قرن بیستم محسوب می شود که باعث شگفتی بسیاری از صاحب نظران و کارشناسان عالم سیاست شد. یکی از قدرتمندترین پادشاهان دنیا، چهره اصلی سازمان کشورهای صادرکننده نفت، ژاندارم منطقه خاورمیانه، یکی از متحدان ثابت قدم سیاسی، نظامی آمریکا و غرب، پس از آن که در 26 دی ماه 1357 ایران را ترک کرد، در مدت کوتاهی رژیم سلطنتی در ایران سرنگون شد و اولین حکومت مذهبی در جهان به رهبری آیت الله خمینی برپا گردید و بنیادگرایی اسلامی را وارد عرصه سیاست کرد. پژوهشگر در این تحقیق کوشیده است تا ضمن بررسی عملکرد شاه در مدیریت بحران سال های57-1356به این پرسش اساسی پاسخ دهد که چرا شاه با وجود در اختیار داشتن گزینه های سیاسی، امنیتی و نظامی، نتوانست بحران سیاسی سال 1357 را مدیریت کرده و از پیروزی انقلاب اسلامی جلوگیری نماید. فرضیه نهایی پژوهش، عملکرد شاه را در مدیریت بحران سال 1357 تحت تاثیر وابستگی روانشناختی به آمریکا، باور به نظریه توطئه و ویژگی های شخصیتی وی ارزیابی کرده که بر همین اساس شاه نتوانست بحران را مدیریت کند و جلوی پیروزی انقلاب اسلامی را بگیرد. پژوهشگر برای اثبات این فرضیه، از روشتوصیفی – تحلیلی مبتنی بر اسناد تاریخی یاری جسته و در این راستا به نگارش و تدوین پنج فصل اقدام نموده است. کلیات تحقیق، چارچوب نظری، تحلیل پایه های قدرت حکومت شاه در حوزه های نظامی، سیاسی، امنیتی، اقتصادی و سیاست خارجی قبل از شروع بحران سیاسی در سال 1356، علت ایجاد فضای باز سیاسی توسط شاه و بررسی عملکرد شاه در بحران سیاسی 57-1356 فصول پنج گانه پژوهش را تشکیل می دهند. پژوهشگر در قسمت نتیجه گیری نیز به اثبات ادعای وابستگی روانشناختی شاه به آمریکا، باور به نظریه توطئه و ویژگی های شخصیتی شاه و تاثیر آن ها را بر عملکرد وی در مدیریت بحران پرداخته که در آخر شکست نهایی او را رقم می زند.

Supervisors and advisors

محمد جواد حق شناس، محمد مایلی

Similar theses

Similar items