بررسی تنوع استرین های ralstonia solianacerarum (عامل پژمردگی باکتریایی سیب زمینی) در جنوب استان کرمان و مطالعه مقدماتی دامنه میزبانی آن
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
بیماری پژمردگی باکتریایی یکی از مهمترین بیماریهای سیب زمینی (solanum tubersoum l.) در جنوب استان کرمان است . بیش از 130 آزمون فنوتیپی و نیز آزمونهای بیماریزایی، الکتروفورز پروتئینهای سلولی، نشت دو طرفه در آگاری، ایمیونوالگتروفورز، کروماتوگرافی قندها و چربی ها سلولی روی 48 استرین جداشده از سیب زمینی های آلوده در جنوب استان کرمان انجام گرفت کلیه استرین ها نژاد 3ˆ فنوتیپ b بیووار 2 (بیوتیپ 2-a) باکتری ralstoina solanacerarum 1995، (smith) yabuuchi et al تشخیص داده شدند. استرین ها دارای همگونی نسبتا بالای بوده و تنها در 29 خصوصیت فنوتیپی واکنشهای متفاوت نشان دادند که بر این اساس به دو گروه اصلی با 75 درصد شباهت تقسیم شدند. همچنین استرین ها از نظر نقوس الکتروفورزی پروتئینهای سلولی و کروماتوگرافی چربی های سلولی به دو گروه تقسیم شدند که با گروه بندی حاصل از خصوصیات فنوتیپی همبستگی داشت . آزمونهای سرولوژیکی (نشت دو طرفه در آگار وایمیونوالکتروفورز) با استفاده از آنتی سرم پلی کلونال قادر به تفکیک استرین ها به سروار (servar) نبود. در آزمون کروماتوگرافی قندها، کلیه استرین ها rf نسبتا مشابهی داشته و در یک گروه قرار گرفتند که با rf قندهای گالاکتوز و گلوکز مشابه بودند. در شرایط طبیعی منطقه، این پاتوژن تنها روی سیب زمینی علائم پژمردگی ایجاد کرده، اما از ریشه و ساقه علفهای هرز سلمه تره (chenopodium album)، پنیرک (malva sp.)، ماشک (vicia) (sp. و تلخه (acroptylon repns) نیز جداسازی گردید. با مایه زنی باکتری عامل بیماری در شرایط گلخانه، علائم پژمردگی روی بوته های سیب زمینی، گوجه فرنگی (lycoperssicon) (esculentum، بادمجان (solanum melongna) و نیز علفهای عروسک پشت پرده (physalis alkekengi)، تاتوره (datura stramonium)، ماشک (vicia sp.) و تاجریزی سیاه (solanum nigrum) ظاهر شده و باکتری عامل مجددا از آنها جداسازی گردید. همچنین باکتری یک تا دو هفته پس از مایه زنی ساقه، از حدود 5 سانتی متری بالای محل مایه زنی از گیاهان سلمه تره، یونجه باغی (melilotos officialis)، تاج خروس وحشی (amaranthus sp.)، ازمک (ledidium draba)، خرفه (portulaea oleracea)، ترشک (rumex sp.) و لوبیا (phaseolus vulgaris) جدا شده ولی علائمی در این گیاهان ایجاد نگردید.