تاثیر تمرینات دوی استقامتی پیوسته روی حداکثر توان هوازی و بی هوازی دانشجویات سال اول تربیت بدنی
چکیده
تاثیر تمرینات دوی استقامتی پیوسته روی حداکثر توان هوازی و بی هوازی دانشجویات سال اول رشته تربیت بدنی: در این تحقیق پانزده نفر از دانشجویان مرد نیمسال اول دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران بعنوان آزمودنی انتخاب شدند، میانگین های سن، وزن، و قد آنها به ترتیب 21/77 +- 1/25 سال، 64/55 +- 4/99 کیلوگرم، و 172/76 +- 4/16 سانتیمتر بود. آزمودنی ها قبل و بعد از 6 هفته تمرین دوی استقامتی با استفاده از "آزمون پله کوئین"، "آزمون پرش عمودی" و "آزمون زمان دوی 45/73 متر سرعت " مورد آزمایش قرار گرفتند. آزمون اول برای تعیین آمادگی هوازی و دو آزمون بعدی برای سنجش آمادگی بی هوازی آزمودنی ها بکار برده شدند. پس از انجام پیش آزمون، آزمودنی ها بمدت 6 هفته و هفته آی دو جلسه در برنامه تمرینی مربوط به تحقیق شرکت نمدند. برنامه تمرینی مذکور عبارت بود از: الف - 5-8 دقیقه نرمش های کششی ب - -15-20 دقیقه نرمش های پویا ج- حدود 6 کیلومتر دوی پیوسته (با زمان 23-26 دقیقه) د- حدود 5 دقیقه نرمش های نرم و سبک در خاتمه کلاس داده های جمع آوری شده با استفاده از "آزمون تی در گروههای وابسته" مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج حاصله از تجربه و تحلیل های انجام شده عبارتند از: الف - افزایش معنی دار در حداکثر اکسیژن مصرفی بمقدار 15ˆ55 درصد، ب - افزایش غیرمعنی داری توان بی هوازی آزمودنی ها در آزمون پرش عمودی به مقدار 3/01 درصد، ج- افزایش معنی دار در مدت زمان دوی 45/53 متر سرعت بمقدار 6/46 درصد در نتیجه برنامه تمرینی مذکور جهت افزایش توان هوازی مناسب و جهت افزایش توان بی هوازی مضر و نامناسب است .