تاثیر فعالیت گیرنده های آدنوزیتی a1 در قشر انتورینال بر تشنج های ایجاد شده به روش کیندلینگ در آمیگدال موش صحرایی
چکیده
در این تحقیق نقش گیرنده های آدنوزیتی ِa1 قشر انتورینال بر تشنجهای ناشی از کیندلینگ آمیگدال مورد بررسی قرار گرفت. حیوانات با تحریک روزانه آمیگدال، کیندل شدند و از طریق دو کانول راهنما، آگونیست اختصاصی گیرنده آدنوزینی a1، -n6 سیکلوهگزیل آدنوزین (cha)، با غلظتهای های 1/0، 1 و 10 میکرومولار به قشر انتورینال تزریق گردید. این دارو با غلظت 10 میکرو مولار در زمانهای 5، 15، 60 و 120 دقیقه پس از تزریق، باعث کاهش معنی دار در مدت زمان امواج تخلیه متعاقب آمیگدال، مدت زمان امواج تخلیه متعاقب قشر انتورینال (e-add) و مدت زمان مرحله 5 تشنج گردید و زمان تاخیری بین تحریک تا شروع مرحله 4 تشنج را افزایش داد، اما در مرحل حمله هیچ تغییری بوجود نیاورد. cha با غلظت 1/0 و 1 میکرومولار در زمان های 5 و 15 دقیقه پس از تزریق تنها باعث کاهش معنی دار در ُe-add شد. تزریق دو طرفه 8-سیکلوپنتیل 3،1-دی متیل گزانتین (cpt)، آنتاگونیست اختصاصی گیرنده آدنورزینی a1 با غلظت های 1 و 5 میکرومولار به قشر انتورینال هیچ تغییر معنی داری در کمیتهای تشنج ایجاد نکرد. زمانی که cpt (5 میکرومولار)، 5 دقیقه قبل از تزریق cha (10 میکرومولار) به داخل قشر انتورینال تزریق شد. به طور معنی دار اثرات ضد تشنج cha را کاهش داد. نتایج حاصله پیشنهاد می کند که قشر انتورینال ممکن است در گسترش امواج تشنجی از آمیگدال به سایر نواحی نقش داشته باشد و فعالیت گیرنده های آدرنوزیتی a1 این ناحیه در بروز اثرات ضد تشنجی نقش داشته باشد.