تاثیر سطوح مختلف پروتئین و انرژی جیره بر توان تولید میگوی سفید هندی (penaeus indiucus , milne edwards) در شوری های متفاوت آب
چکیده
در این آزمایش 9 جیره غذایی شامل سه سطح مختلف از پروتئین (35، 40 و 45% ) و سه سطح مختلف از انرژی قابل هضم (350، 380 و 410 کیلوکالری در 100 گرم) برای پرورش میگوی سفید هندی (penaeus indicus, milne edwards) تهیه شد و تاثیر جیره های مذکور در سه شوری مختلف (35، 35 و 45 قسمت در هزار) بر روی رشد این میگو مورد مقایسه قرار گرفت. با توجه به موارد فوق در این آزمایش مجموعا 27 تیمار با سه تکرار استفاده گردید. پرورش میگوها به مدت 60 روز در 81 عدد مخزن پلی اتیلن 300 لیتری انجام شد. میانگین وزن اولیه میگوها (08/0 +- 22/3 گرم) بود. نتایج نشان دادند که در یک پروتئین ثابت، شاخص های رشد با افزایش مقدار انرژی افزایش و بهبود یافتند. در این آزمایش در شوری 25 قسمت در هزار، جیره 8 (410: 40) با نسبت پروتئین به انرژی 7/95 (میلی گرم پروتئین در کیلو کالری انرژی) و در شوری 35 و 45 قسمت در هزار، جیره 7 (410: 35) با نسبت پروتئین به انرژی 8/83 (میلی گرم پروتئین در کیلو کاری انرژی) از نظر فیزیولوژیکی و اقتصادی برای میگوی سفید هندی ترجیح داده می شوند. به طور کلی تغییر شوری آب بر روی نیاز پروتئینی و انرژی میگو اثر معنی داری )(p<0.05) داشته به طوریکه در شوری 25 قسمت در هزار، میگو به پروتئین بالاتر نسبت به شوری های 35 و 45 قسمت در هزار نیاز داشت. در این میگو شاخص های رشد در شوری 25 قسمت در هزار بهتر از شوری های 35 و 45 قسمت در هزار بود. نتایج همچنین نشان دادند که با افزایش مقدار چربی و انرژی جیره میزان چربی و انرژی بدن میگو به طور معنی داری (p<0.05) افزایش یافتند. پروفیل آمینو اسید لاشه میگوها اختلاف محسوس و قابل توجه ای را در بین تیمارهای مختلف نشان ندادند.