تعیین سیاست بهینه تخصیص منابع در شرایط بحران
چکیده
مدیریت بحران از موضوعات بسیار مهم در علوم مدیریتی به شمار می رود. ولی علیرغم اهمیت آن، خصوصا در دنیای پرمخاطره و متغیر کنونی، این موضوع مهم به سبب ماهیت پنهانی و غافلگیرانه بحرانها و نیز درگیر شدن مدیران در حل مشکلات روزمره، مورد غفلت اکثر مدیران و برنامه ریزان قرار می گیرد. از طرفی دیگر به خاطر ارتباط ضعیف این شاخه از علم مدیریت با علوم فنی و مهندسی، نتوانسته است همپای سایر علوم پیشرفت نماید. بنابر اهمیت فراوان موضوع، در این پایان نامه، سه نوع بحران مهم از میان بحرانهای که به طور ناگهانی ظهور کرده و در صورت تاخیر حتی به مقدار ناچیز در تامین منابع مورد نیاز آنها، باعث خسارات فراوان بر محیط خود می شوند، مورد بررسی قرار می گیرند. این سه نوع بحران مورد بحث عبارتند از: بحرانهای ناشی از حوادث طبیعی، بحرانهای نظامی و بحرانهای صنعتی. برای هر یک از این بحرانها، مدلهای برنامه ریزی خطی و غیرخطی مناسب به منظور تعیین سیاست بهینه تخصیص منابع و انتقال منابع به نقاط بحرانی در حداقل زمان ممکن ارائه می گردد تا خواننده به اهمیت و نقش این روشها در اداره بحرانها پی ببرد. همه مدلهای پیشنهادی فوق با استفاده از پارامترهای قطعی بنا نهاده شده است و دلیل آن ماهیت منحصر به فرد و ریسک ناپذیر است. چرا که در شرایط بحرانی، استفاده از برنامه ریزیها و پارامترهای احتمالی و تحمل ریسک حتی به مقدار ناچیز، ممکن است موجب واردشدن خسارتهای جبران ناپذیر بر محیطی شود که به عنوان بستر وقوع بحران در نظر گرفته می شود. در هنگام استفاده از مدلها در مسائل واقعی پیشنهاد شده است که مقدار دقیق پارامترها در مدلها، قبل از وقوع بحرانهایی که احتمال وقوع آنها وجود دارد، تعیین شده و در دوره های زمانی معینی بهنگام شوند.