رقابتهای جانشینی و تأثیرات سیاسی آن در ایران عصر سلجوقی
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
فرهنگ سیاسی ایران، قدمتی به درازای تاریخ سیاسی ایران و ریشه در تاریخ ایران پیش از اسلام دارد. فرهنگ سیاسی عصر ساسانی چکیده و ثمره ی فرهنگ سیاسی ایران پیش از اسلام بود که صورتی از آن در اندیشه¬ی ایرانشهری تجلی یافت. با فروپاشی پادشاهی ساسانی، عناصر سازنده هویت و فرهنگ سیاسی ایران
طبقات اجتماعی، نقش عمده ای در حوزه های مختلف زندگی هر اجتماعی ایفا می کنند، چگونگی تعامل و جایگاه واقعی هر کدام می تواند به ترقی و تعالی آن جامعه کمک کند یا بر عکس، موجبات شماری از ناهنجاری ها و بی ثباتی در حوزه های فرهنگ، سیاست، اقتصاد و .... را فراهم سازد. حضور طبقات اجتماعی در
پدیده ی لومپنیسم یکی از موضوعات مورد توجه در حوزه ی مطالعات تاریخ اجتماعی و جامعه-شناسی سیاسی است. در ظهور این پدیده در ادوار مختلف تاریخ ایران عوامل مختلفی دخیل است. این پدیده ی مستمر سیاسی در تاریخ ایران، در هر دوره، آثار و پیامد های مختلفی به همراه داشته است. در دوران پهلوی نی
شکنندگی دولت یکی از عارضه های دولت های حاکم در ایران بوده است از این حیث دولت در عصر قاجار بیش از دولت های دیگر در ایران با این وضع روبروست. سوالی که این رساله در این راستا مطرح می کند این است که چه نسبتی بین شکنندگی دولت در عصر قاجار با ساختار اقتصاد سیاسی آن عصر وجود دارد؟ چنین
حاکمیت مطلقه در ایران ریشه ی طولانی دارد و علاوه بر سیستم حاکمه که دارای ابزارهای لازم برای تداوم آن بودند؛ فرهنگ موجود در میان مردم نیز یکی از عوامل اصلی قوام این مطلقیت بود. حکومت قاجاریه نیز وامدار همین سنت و فرهنگ ریشه دار ایران زمین بود. با شروع زمینه های نهضت مشروطیت این فر
بخش مهم جریان تاریخنگاری سلجوقی در ایران متعلق به دورهی تغییرات و دگرگونیهای قهقرایی حسات سیاسی و اجتماعی جامعهی ایرانی سدههای پنجم و ششم هجری است؛ بهطوری که بخشی از تاریخنگاری اوایل عصر سلجوقی در مناطق چون سیستان و فارس، در ارتباط با مسئلهی زوال جایگاه و مرکزیت سیاسی این
بخش مهم جریان تاریخ نگاری سلجوقی در ایران متعلق به دوره ی تغییرات و دگرگونی های قهقرایی حسات سیاسی و اجتماعی جامعه ی ایرانی سده های پنجم و ششم هجری است؛ به طوری که بخشی از تاریخ نگاری اوایل عصر سلجوقی در مناطق چون سیستان و فارس، در ارتباط با مسئله ی زوال جایگاه و مرکزیت سیاسی این
تاریخ ایران با توجه به بافت مذهبی جامعه خود همواره با مقوله ای به نام «فتوا» پیوند خورده است. فتوا در نتیجۀ مجموعه ای از عوامل شکل گرفته و با کارکردهای متعدد و در عین حال متنوع، به عنوان یک عامل مهم در معادلات سیاسی روز مورد استفاده بوده است. فتوا همواره به عنوان عاملی حرکت بخش،
برخلاف دیدگاه رایج که عصر سلجوقی را دوره انحطاط تفکر و اندیشه در ایران میدانند، حوزه عمومی اندیشه و تفکر در ایران عصر سلجوقی دچار رکود و انحطاط نشد، بلکه در مسیر و شرایطی متفاوت از جریان غالب تفکر در دورههای پیشین جریان یافت که آن را میتوان نوعی تغییر نگرش در عرصههای گفتمانی و ب
یکی از تحولات تاریخی ایران عصر سلجوقی برتری یافتن موقعیت قشر اجتماعی موسوم به فقها و اهل شریعت اهل سنت در عرصههای آموزشی و اجتماعی و فرهنگی بود. با این که در مورد این پدیده در شکل گزارههای تاریخی کیفی تحقیقات قابل توجهی صورت گرفته و دیدگاههای مختلفی مطرح شده است، اما ابعاد و م
شناخت رویدادها و تحوّلات تاریخی ایران عصر سلجوقی، در قیاس با دیگر ادوار تاریخی ایران دوره اسلامی، به جهت ویژگیهای خاص حاکم بر تاریخنگاری و منابع تاریخی این دوره، دچار برخی محدودیتها و کاستیهای اساسی است. فقدان سیاست رسمی دولت سلجوقی در حمایت از تاریخنگاری و دوری غالب مورّخین