خوانش ایرانی فلسفه هگل در دهه پنجاه شمسی ایران
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
در سال 1320 شمسی، جنبشی در ایران شکل گرفت که به عنوان جنبش هنر مدرن مطرح شد. بعدها گروهی از هنرمندان پیرو این جنبش، پس از پشت سرگذاشتن تجربههای هنری متنوع متاثر از غرب، سعی داشتند به تدریج با درونی کردن آموختههایشان، راه کارهایی بیابند تا به وسیله ی آن ها آثارشان را از کارهای م
سیاست خارجی ایران در برابر جهان عرب دهه آخر حکومت پهلوی دوم مبتنی بر اعتمادسازی بوده است. خروج انگلستان از منطقه و چهار برابر شدن قیمت نفت زمینه ای را فراهم کرد تا شاه اهداف توسعه طلبانه ای را در سیاست خارجی جستجو کند. سلطه بر خلیج فارس و توسعه حوزه نفوذ خود به دریای عمان و اقیان
زمان پدیده ای است که به قالب حواس پنجگانه درنمی آید. از این رو اغلب به مفهومی دیرفهم و رازآلود بدل گشته، از نظرها پنهان مانده و یا طبیعی، پیشینی و جهانشمول انگاشته می شود.اما در حوزه علوم انسانی نظریاتی در باب زمان وجود دارند که نشان می دهند فرهنگ های گوناگون صورتبندی های متفاوتی
این پژوهش با عنوان تحلیلی بر جایگاه تکنیک و نقش آن در تصویرسازیهای شعر نو دهه 80 شمسی ایران،با هدف هرچه پربارکردن هنر تصویرسازی شعر با استفاده از تکنیک مناسب با موضوع و همچنین نشان دادن جایگاه خاموش شعر و کمک به اشاعه فرهنگ شعرخوانی با استفاده از تصویرسازی و تکنیک خلاق در جذب مخا
با نگاهی گذرا به آثار ادبی برجسته دنیا، می توان دریافت که پدیده ادبیات در هر منطقه ای همواره با تحولات سیاسی و اجتماعی همراه بوده اند. به عبارتی موقعیت و اوضاع سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی حاکم بر اجتماع و مردم را به تصویر کشیده اند و این آثار پر مخاطب تر و فراگیرتر بوده اند.
«جامعه شناسی سیاسی سینما» با تلفیق دو حوزه «جامعه شناسی سیاسی» و «جامعه شناسی سینما» به دنبال کشف رابطه دولت و مردم در حوزه سینماست. در این پژوهش، بر اساس نظریه سیستمی پارسونز، تحولات سیاسی- اجتماعی ایران در دهه 70 شمسی و گفتمان سیاسی حاکم بر این دهه بررسی شده، با نظر به الگوی «ن
این پژوهش، با تکیه بر مفروضات گفتمان مطالعات فرهنگی، بر این باور است که درکی که انسانها از «زمان» دارند نه ذاتی و جهان شمول، بلکه درکی برساخته و فرهنگی است؛ بدین معنی که هر فرهنگ صورت بندی(های) ویژة خود از زمان را شکل میدهد و به افراد ارائه مینماید. بر این اساس، پژوهش پیش رو
این پژوهش، با تکیه بر مفروضات گفتمان مطالعات فرهنگی، بر این باور است که درکی که انسانها از «زمان» دارند نه ذاتی و جهانشمول، بلکه درکی برساخته و فرهنگی است؛ بدین معنی که هر فرهنگ صورتبندی(های) ویژة خود از زمان را شکل میدهد و به افراد ارائه مینماید. بر این اساس، پژوهشِ پیشِ ر
گفتمان که اسلوبی تأثیرگذار بر شکلدهی به ابژههای مورد بحث در یک جامعه است، حوزههای مختلفی همچون سیاست را دربرمیگیرد. گفتمانهای سیاسی نیز با مسلطشدن در هر دورهای بر ساختارهای متعدد موجود چون حوزه فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی تأثیر میگذارند؛ سینما بهمثابه محصولی فرهنگی نیز از
گفتمان «غرب زدگی» با ماهیتی بومی گرا در دهه های سی و چهل شمسی فضای روشنفکری را تحت تأثیر خود قرار داد. این گفتمان شامل موتیف های مختلفی است، از قبیل حسرت بر سنت و از دست رفتن یکپارچگی آن؛ تحقیر روشنفکر طرفدار غرب، بیزاری از غرب و آن را عامل کلیۀ ویرانی ها و مصیبت های مادی و معنوی
در خانههای ایرانی متناسب با شرایط اقلیمی در اکثر نقاط، حیاط به عنوان فضای باز اصلی وجود داشته است. جایگذاری آن به صورتهای مختلف؛ مرکزی، در قسمت پیشین، طرفین آن و گاهی به صورت دو حیاط بوده است. سایر فضاهای بسته و نیمه باز نیز با جایگشتهای مختلفی در اطراف حیاط سازماندهی شدهاند
این مقاله قصد دارد به مطالعة عوامل جامعه شناختی مؤثر بر تولید گفتمان ادبیات داستانی سیاسی در دهه های چهل و پنجاه شمسی بپردازد. بدین منظور، از نظریه های روبرت وسنو، و رندال کالینز استفاده کرده ایم که مجموعاً چهار متغیر سیاست های اصلاحی دولت نوساز، ایجاد بحران در نظم اخلاقی جامعه،