شخصیت پردازی در آثار صادق چوبک با تکیه بر عنصر زبان
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
یکی از شخصیت های برجسته ادبیات داستانی معاصر بدون تردید صادق چوبک است. صادق چوبک همچون دهخدا، جمال زاده و هدایت از جمله اولین نویسندگانی است که از زبان عامیانه در آثارش استفاده می نماید. سبک نگارشی که تاثیر به سزایی بر نویسندگان جوان تر نهاد و منجر به پیدایش زبانی ساده و عامیانه،
در این نوشته به تحلیل زبان داستانی در آثار صادق چوبک پرداخته شده است. زبان داستان پهنه ی وسیعی است که نویسنده خلاقیت خود را در آن به نمایش می گذارد. به طور کلی «گفتگو» و «توصیف» دو عنصر اصلی این زبان هستند که با استفاده از «واژه ها» داستان را زنده و پویا نشان می دهند: اگر زبان به
صادق چوبک، یکی از بزرگ¬ترین داستان نویسان معاصر ایران است که از او آثاری با نام¬های انتری که لوطیش مرده بود، تنگسیر، سنگ صبور، خیمه شب بازی، روز اول قبر و چراغ آخر باقی مانده است. اوضاع سیاسی و شرایط نابسامان اجتماعی ایران در سال¬های 1320 تا 1345 که اوج فعالیت¬های ادبی نویسنده مح
در این پایان نامه سه اثر از آثار صادق چوبک، دو رمان "سنگ صبور" و "تنگسیر" و داستان کوتاه "انتری که لوطیش مرده بود" مورد بررسی قرار گرفته است. ابتدا سبک و نوع نویسندگی صادق چوبک مورد مطالعه قرار گرفته، سپس به بررسی ویژگی های وی در داستان نویسی و استفاده از جریان سیال ذهن در رمان "
مکتب ادبی ناتورالیسم، یکی از مکاتبی است که تقریبا ادبیات تمام ملل، آن را تجربه کردند. می توان زادگاه این مکتب را در فرانسه یافت و سپس کشورهای مختلف اروپایی و آمریکا را یکی پس از دیگری درنوردید. به کارگیری روش های علمی در نوشتن رمان، در رأس کار این گروه قرار گرفت. پیشرو این امر ام
در میان نویسندگان معاصر ایران، صادق چوبک نیز فردی شناخته شده است. چوبک با خیمه شب بازی پا به صحنه ادبیات داستانی گذاشت در داستان نویسی ایران (دهه چهل) با خلق رمان تنگسیر موفق شد توانایی های خود را به گونه ای تردید ناپذیر به جامعه ادبی جهان، اثبات نماید. نگاه ناتورالیستی صریح، دقی
در این مقاله کوشش شده است ضمن معرفی اجمالی زندگی و آثار صادق چوبک (1295 ــ 1377 ش) زمینههای اجتماعی ــ فرهنگی بازتاب یافته در آثارش نیز بررسی و نمایانده شود. در این بررسی که بر مبنای نقد جامعهشناختی صورت گرفته است، تحلیل جنبههای زیباشناختی و سایر وجوه هنری ــ ادبیِ آثار نویسند
در این مقاله کوشش شده است ضمن معرفی اجمالی زندگی و آثار صادق چوبک (1295 ــ 1377 ش) زمینه های اجتماعی ــ فرهنگی بازتاب یافته در آثارش نیز بررسی و نمایانده شود. در این بررسی که بر مبنای نقد جامعه شناختی صورت گرفته است، تحلیل جنبه های زیباشناختی و سایر وجوه هنری ــ ادبیِ آثار نویسند
نظریۀ ساختارشکنی یکی از نظریههای ادبی رایج در اواخر دهۀ 1960 به شمار میرود که نخستین بار توسط ژاک دریدا بنیان نهاده شد. هدف ساختارشکنی، بازسازی و بازیابی معنای متن، واسازی و آشکار ساختن تناقضهای حاضر در متن است. دریدا با به چالش کشیدن آرای نظام یافتهای از نشانهها در قالب تقابلهای
صادق چوبک نویسنده ای است که در داستان هایش به شرح زندگی اقشار فرودست جامعه می پردازد و با استفاده از زبان و لحن آنان واقعیت های زشت و تلخ حیات را با دقّت و جزئیات تمام بررسی می کند و در تصویرسازی خود دنیایی از انسان های مفلوک و واخورده را برای خواننده مجسم می کند که در برابر جبر
ساختگرایی یکی از شیوههای نقد ادبی است که به بررسی ساختارهای اجتماعی در آثار ادبی میپردازد. ایدئولوژی، از مهم ترین مباحث مورد توجه منتقدان ساختگرا و ازجمله مباحث مهم داستاننویسی عصر صادق چوبک است. چوبک در داستانهای خود به انحاء و روشهای مختلف، ایدئولوژیهای گوناگون حاکم در
ساختگرایی یکی از شیوههای نقد ادبی است که به بررسی ساختارهای اجتماعی در آثار ادبی میپردازد. ایدئولوژی، از مهمترین مباحث مورد توجه منتقدان ساختگرا و ازجمله مباحث مهم داستاننویسی عصر صادق چوبک است. چوبک در داستانهای خود به انحاء و روشهای مختلف، ایدئولوژیهای گوناگون حاکم در