جهت گیری سیاست خارجی امریکا از الگوهای معطوف به یکجانبه گرایی وجنگ پیشدستانه به الگوهای معطوف به چند جانبه گرایی و بازدارندگی از نوامبر2006به بعد و تاکید واشنگتن بر دیپلماسی و تغییر جهتش از جنگطلبی به متقاعدسازی و چند جانبه گرایی نشان از تحولات فناورانه .تغییردرفضای قدرت بازیگران و محدودیتهای بین المللی و داخلی این کشور داشت.
در این پژوهش به روابط ایران و امریکا در دوره اول ریاست جمهوری نیکسون پرداخته شده و سعی گردیده است که به عوامل داخلی و خارجی تأثیرگذار در گسترش روابط سیاسی، نظامی و اقتصادی بین دو کشور اشاره شود. قدرت یافتن ایالات متحد? امریکا و اتحاد جماهیر شوروی پس از جنگ جهانی دوم و دستیابی هر
روابط انگلیس با ایران از سابقه دیرینه ای برخوردار می باشد.اوضاع ایران در اواخر عصر قاجار باعث شد تا انگلستان در ادامه اهداف و منافع استعماری خود، با حمایت از رضاخان فرمانده قزاق، زمینه های کودتای 1299 را فراهم کند و متعاقب آن با جاه طلبی های وی و اطمینان به پشتیبانی های انگلیس و
در پژوهش حاضر، محتوای سخنرانیهای دولت تدبیر و امید در حوزۀ مدیریت کلان سازمانهای دولتی، دوره اول و دوم ریاست جمهوری از منظر کاربرد ابزارهای انسجام و در چارچوب نقشگرایی هلیدی و حسن (1976) مورد واکاوی قرار گرفتند. پژوهش به شیوۀ تحلیل محتوا و به صورت توصیفی و تحلیلی انجام گرفت و محت
بر مبنای "معمای امنیت"، افزایش قدرت هر بازیگر تهدیدی علیه امنیت بازیگر دیگر تلقی شده و آن را به مدیریت این تهدید وا میدارد. مدیریت این تهدید نیز جز در پرتو افزایش قدرت و "ایجاد موازنه" امکانپذیر نیست؛ امّا وضعیت روابط اتحادیةاروپا و چین را شاید بتوان بدعتی در این میان دانست، زیرا
در نخستین سال های پیروزی انقلاب اسلامی و در دوران ریاست جمهوری ابوالحسن بنی صدر و محمد علی رجایی، نبض سیاسی کشور دچار شدت و ضعف گردید و حوادثی در جامعه به وجود آمد که همگان را بهت زده و غافلگیر کرد. بررسی وضعیت مشارکت سیاسی در دوره اول و دوم انتخابات ریاست جمهوری هدف این مقاله اس