بررسی سبک شناختی گفتمان سیاسی ایران
چکیده
اکثر زبان شناسان امروزی علاقه مند هستند که زبان را در مفهوم وسیع آن که عموما گفتمان اطلاق می شود، بررسی کنند. گفته می شود که گفتمان در تنوع به تعداد حوزه های کاربردی آن، که وجود دارند، می باشد که در درون هر یک، بر اساس کاربرد آن در آن حوزه تجزیه و تحلیل می شود. سیاست یکی از این حوزه ها است که در آن، گفتمان نوع و کاربرد خاص خود را دارد. انتظار می رود که یک گفتمان سیاسی باید شامل موضوع و ساختار سیاسی باشد. اما از آنجایی که در هر نوع گفتمانی ممکن است بدلیل رویکردهای ایدئولوژیکی و عوامل محیطی حاکم تخلفاتی صورت بگیرد، گفتمان سیاسی نیز در جوامع غیر سکولاری مثل ایران ممکن است تا حدی بدلایل یادشده،که گرایش مذهبی دارد، دچار انحرافاتی شود. این گرایش مذهبی نیز ممکن است منجر به بکارگیری گفتمان مذهبی در درون یک گفتمان سیاسی شود، و موجب تغییراتی در جریان انتقال اطلاعات سیاسی و همچنین موضوع متن می شود. بنابراین هدف این رساله مطالعه این حقیقت است که آیا گفتمان مذهبی که در درون یک گفتمان سیاسی بکار برده می شود، چه ویژگی هایی دارد، و این ویژگی ها به چه چیز می انجامد؟ روش های زیادی برای اثبات وجود گفتمان مذهبی در درون گفتمان سیاسی وجود دارد، ولی برای تجزیه و تحلیل یک گفتمان سیاسی که توسط یک سیاستمدار عالی رتبه ایرانی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد ایراد شده، که بعنوان نمونه انتخاب شده، روش سبک شناختی به کار برده می شود. چون به نظر محقق این ویژگی های سبک شناختی یک گفتمان است که نوع آن گفتمان را نشان می دهد. با استفاده از این روش نتیجه گرفته شد که بیشتر مقوله های لغوی به کار رفته در متن، با اهداف مذهبی صورت گرفته، زیرا شامل معانی و محتوای مذهبی هستند. این جریان بر موضوع کل متن تاثیر سبک شناختی گذاشته و منجر به نوعی پدیده "آشنایی زدایی" در گفتمان سیاسی ایران می گردد.