بررسی فقهی عقد مکره
چکیده
چکیده: عقد مکرَه ، عقدی است که شخص با قصد و اراده معتبر در تحقّق عقد و بدون رضا و طیب نفس ناشی از تهدید مکرِه ، صورت می دهد. عقد مکرَه ، عقدی غیر نافذ محسوب می گردد و غالباً در قالب بیع است اما گاهی اکراه در اجاره و یا طلاق(ایقاع) و... نیز روی می دهد که در صورت رضای بعدی(اجازه) مکرَه ، تصحیح و تنفیذ می شود. مشهور فقهای امامیّه در صحت این نوع عقد با رضای بعدی آن اتّفاق نظر دارند. رضا کاشف از صحت عقد از حین وقوع عقد تا صدور اجازه می باشد و در نتیجه منافع و نمائات مورد معامله در فاصله ی بین انعقاد عقد و تنفیذ آن ، متعلّق به منتقَلٌ إلیه اصیل خواهد بود. قانون مدنی جمهوری اسلامی ایران هم به تبع رأی مشهور امامیّه، این نوع عقد را غیر نافذ بر می شمارد. ضمناً از فروعات عقد اکراهی، عقد مکرَه به حق است که به اتّفاق نظر تمامی فقهای امامیّه، صحیح و نافذ می باشد.