نقش سازمان ملل متحد در تحقق حق غذا با تاکید برمخاصمات مسلحانه(دارفور،یمن و غزه)
چکیده
در قرن حاضر یکی از چالش های اساسی کشور های در حال توسعه جهان دسترسی به غذای کافی ،سالم و مغذی می بشد بی توجهی به این مساله در مرحله اول تهدیدی علیه امنیت آنها و درمرحله بعدی تهدیدی علیه صلح و امنیت جهانی است در این راستا سازمان ملل متحد با توجه به وظایف قانونی اش ،نقش اساسی در تحقق حق بر غذا، از طریق تصویب قوانین و مقررات مختلف ، تفسیر آنها ، رساندن غذا به افراد نیازمند در شرایط مختلف به ویژه در مخاصمات مسلحانه دارد. در این رساله ما نقش سازمان ملل متحد را در شناسائی حق بر غذاو تعهدات مرتبط با آن از منظر حقوق بین الملل بشر و حقوق بین الملل بشر دوستانه به ویژه به جایگاه حق غذا در میثاق بین المللی حقوق اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی و پروتکل الحاقی آن ،کنوانسیون چهارم ژنو و پروتکل های الحاقی به کنوانسیون های چهارگانه ژنو و سایر اسنادو معاهدات بین المللی مورد مطالعه قرار دادیم و همچنین اقدامات نهادهای وابسته به آن در اجرای تعهدات مرتبط با حق غذا به ویژه شورای امنیت سازمان ملل متحد در امر کمک های بشر دوستانه، مجمع عمومی سازمان ملل متحد و نهاد های فرعی آن ، سازمان غذا وکشاورزی و برنامه جهانی غذا اشاره و حق بر غذا نیزدر مخاصمات مسلحانه دارفور، یمن و غزه ،حقوق حاکم بر مخاصمات مذکور، تعهدات طرفین درگیر،جرائم ارتکابی ،امکان دادخواهی از نقض حق غذا و اقدامات نهادهای وابسته به سازمان ملل بررسی شد. در مجموع، بررسی حق برغذا در سه بحران مذکور نشان داد که سازمان ملل در ایجاد تعهدات نرم در خصوص حق دسترسی به غذای کافی در زمان صلح و تعهدات سخت و عرفی در زمینه حق رهائی از گرسنگی در مخاصمات مسلحانه داخلی و بین المللی با تصویب کنوانسیون های چهار گانه ژنو به ویژه کنوانسیون شماره 3و4وپروتکل های مربوطه و تصویب اساسنامه دیوان کیفری بین المللی نقش اساسی ایفاء نموده است ولی در اجرای این تعهدات، علیرغم الزام اوربودن ان برای کلیه طرفین، به دلیل موانع ایجادشده در امر کمک رسانی وناتوانی در الزام طرفین مخاصمه به رعایت تعهدات مذکورونقض گسترده حق غذا همچنین با توجه به ناامنی غذائی بالا بین اقشار مردم به خصوص بین گروه های آسیب پذیر در حین مخاصمه و بعد از ان، کارنامه موفقی نداشته است