گرایش های زیبایی شناسی در هنر معاصر ایران( در سه دهه پس از انقلاب اسلامی )
چکیده
چکیده در این پژوهش، گرایش های زیبایی شناختیِ هنر معاصر ایران طی سه دهه پس از پیروزی انقلاب اسلامی مورد بررسی قرار می گیرند. این رساله در دو بخش تنظیم شده است، و هر بخش مشتمل بر سه فصل است. در بخش اول، که اختصاص به هنر معاصر ایران دارد، در هر فصل بنیان های زیبایی شناختی و گرایش های سبکی و ساختاریِ آن طی یک دهه بررسی می شوند. این سه دهه به ترتیب از سال 1357 تا 1367 ش. ، از 1367 تا 1375 ش. ، و از 1375 تا 1383 ش. و تا به امروز را در بر می گیرند. در دهه اول، هنر انقلاب و جنگ مورد توجه قرار می گیرد. دهه دوم شاهد احیای نوعی مدرنیسم پساانقلابی است. و دهه سوم، با ظهور گرایش های پسامدرنیستی همراه است. بخش دوم، به گرایش های زیبایی شناختی و مبانی فکریِ هنر معاصر در عرصه جهانی، و بویژه غرب، طی سه دهه مقارن با دهه های پیشْ گفته در ایران می پردازد تا معیاری برای مقایسه فراهم کند. این سه دهه از سال 1979/ 1980 م. تا 1990 ، از 1990 تا 2000 ، و از 2000 تا 2010 / 2012 را شامل می شود. در تحقق این هدف، در فصل چهارم، اندیشه پساساختارگرا و تاثیر آن بر هنر معاصر مورد بررسی قرار می گیرد. فصل پنجم به اندیشه و هنر پسامدرنیستی اختصاص دارد. و فصل ششم، منحصراً به تاثیرات زیبایی شناختیِ فلسفه دلوز و گوتاری بر جریان فکری حاکم بر هنر معاصر غرب و جهان توجه می کند.