مدیریت شهری در پیشگیری از جرم
چکیده
با تشکیل اجتماعات بشری و شکل گیری شهرها، روند وقوع جرم رو به فزونی نهاده و هرچه این اجتماعات گسترده تر گردد، دامنه وقوع جرم نیز افزون میگردد و لزوم مبارزه با آن و برنامه ریزی در جهت پیشگیری از جرم، امری انکار ناپذیر و ضروری می نماید. علماء علم جامعه شناسی وجرم شناسی، هر یک از منظری، جرم و راهکارهای پیشگیری از آنرا مورد مطالعه قرار داده اند، اما آنچه را که نباید هیچگاه از نظر دور داشت، نقش موثر مدیریت اجتماعات بشری است که ازآن بعنوان مدیریت شهری یاد می شود. بسیاری از دستگاههای دولتی بعنوان اجزاء مدیریت شهری در حوزه وظائف خود، در کنار تکالیفی که تحت عنوان مقررات قانونی عام و خاص، بر عهده مردم نهاده و تخلف از آن را جرم تلقی کرده مستوجب مجازات می دانند، خود این دستگاهها نیز بموجب مقررات جاری کشور دارای وظائف و تکالیفی هستند که غفلت از آنها منجر به بروز بسیاری از جرایم میگردد. شهرداری، سازمان محیط زیست و غیره از جمله دستگاههایی هستند که با شهروندان بطور مستقیم یا غیر مستقیم ارتباط داشته و عدم برنامه ریزی مناسب و عملکرد ناثواب برخی از این دستگاهها موجب گردیده تا بخش قابل توجهی از پرونده های متشکله در دستگاه قضایی مربوط به این دستگاهها باشد. طراحی و جا نمایی ساختمانها، توجه به مبلمان شهری و پارکهای عمومی، ایجاد تفرجگاههای عمومی، اجرای طرحهای هادی برای جلوگیری از تعرض به اراضی زراعی و باغ ها، گسترش فضاهای ورزشی، توجه به مسکن، حفاظت از محیط زیست، همه وهمه از جمله اقداماتی است که بر عهده متولیان مدیریت شهری قاست که اجرای صحیح آن می تواند نقش موثری در کاهش جرم ایفاء نماید. در این تحقیق برآنیم تا پس از طرح ملاحظات نظری با بررسی وظائف و تکالیف برخی از دستگاههای دولتی، به نقش تاثیر پذیری کارکرد آنها بر پیشگیری جرم پرداخته و عملکرد آنها را مورد نقد و بررسی قرار دهیم تا از خلال این تحلیل ها به طرح جامعی از کنشگران مدیریت شهری در ایران و ارزیابی نقاط ضعف و قوت آنها به ارائه ی مدلی متناسب دست یابیم.