بررسی جایگاه اصل تناظر در قانون و پیش نویس آیین دادرسی دیوان عدالت اداری
چکیده
آیین های دادرسی در قوانین مختلف تحت نفوذ و سیطره اصول و قواعدی هستند که در صورت عدم رعایت آنها قانون و قانونگذار از هدفی که برای آن متصور است باز خواهند ماند. اصل تناظر یکی از اصول راهبردی آیین دادرسی است که مطابق آن هریک از اصحاب دعوا باید علاوه بر اینکه فرصت و امکان مورد مناقشه قرار دادن ادعاها، ادله و استدلالات رقیب را داشته باشد. یعنی باید فرصت و امکان طرح ادعاها و استدلالات خود را نیز داشتهباشد. چنانچه هیچ سیستم حقوقی نمی تواند این اصول را نادیده بگیرد. این اصل یکی از اصول مهم است و در زمره اصول راهبردی محسوب می شود به شکلی که در تمام آیین های دادرسی مدنی مورد توجه قرارگرفتهاست. خواه به صورت مستقیم و یا بصورت ضمنی. اما با تمام اهمیت وضرورتی که برای اجرا دارد تقریباً هیچ ذکری در متون قوانین به صورت مستقیم از آن بمیان نیامدهاست. فلذا باتوجه به اهمیت و جایگاه مهم اصل تناظر, لازم است که این اصل مهم نیز در قانون و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری که عالی ترین مرجع قضاوتی اداری است به منصه ظهور و عرصه اجرا وارد گردد. زیرا دادرسی تناظری و فراهم کردن زمینههای آن برای دستیابی به قضای شایسته و دادرسی منصفانه، از اهداف مهم و غایی هر قانون کامل و مترقی محسوب می گردد. در پایان نامه حاضر سعی شدهاست، ابتدا ودر بخش اول معرفی نسبتاً اجمالی از اصل تناظر, مفهوم, مبانی, ... و اهمیت آن از دیدگاههای مختلف, ارائه نماید و سپس در بخش دوم لزوم رعایت اصل و مواضع ضعف و قدرت رعایت و یا عدم رعایت آن در قوانین و آیین های دادرسی دیوان عدالت اداری را بررسی نماید و همچنین تلاش شدهاست استثناءات وارده بر این اصل را در قوانین و آیینهای رسیدگی های دیوان مورد مداقه و مناقشه قرار داده و پیشنهاداتی در این زمینه ارائه گردد.