بررسی بدیع و بیان در گرشاسب نامه
چکیده
این پژوهش به بررسی بدیع و بیان، دو جنبه از جنبه های زیباشناختی آثار ادبی در کتاب گرشاسب نامه اسدی توسی می پردازد. صور خیال در ادبیات و شعر شاعران نقش موثری در توصیف ذهن و زبان شاعر دارد و به جاودانگی اثر او کمک به سزایی می کند. این تحقیق نشان می دهد که شعر فارسی در عصر اسدی از سبک ساده خراسانی حرکتی به سوی بیان تجریدی و نیز فشردگی استعاره و تصویرها داشته است. هدف از این تحقیق بیان علمی و کلاسیک انواع صور خیال و تأثیر آن در شعر حماسی خصوصاً گرشاسب نامه است تا بتواند راهنما و راهگشای دانشجویان ادبیات فارسی و پژوهندگان در این کتاب و متون حماسی دیگر باشد. برای رسیدن به این مقصود کتب مربوط به بیان و بدیع مطالعه شد و با اساس قرار دادن «نگاهی تازه به بدیع» و «بیان» دکتر سیروس شمیسا اکثر صورخیال گرشاسب نامه بر اساس آنها استخراج و از جنبه های مختلف بررسی شد و نمودارهایی جهت روشن تر شدن مطلب بصورت بسامدی و درصدی ترسیم گردید. نتایج بدست آمده نشان می دهد که تصویرهای تشبیهی و استعاری در گرشاسب نامه به حدی است که فضای شعر را از حماسه دور نگه می دارد. به طور کلی می توان گفت که اسدی در وصف های غیر حماسی استاد است و شعر او برای وصف های غنایی مناسب تر است.